شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٧ - قصه سلطان محمود و غلام هندو

رحمة الله عليه گفته است‌

ذكر شه محمود غازى سفته است‌

كز غزاى هند پيش آن همام‌

در غنيمت اوفتادش يك غلام‌

پس خليفه اش كرد و بر تختش نشاند

بر سپه بگزيدش و فرزند خواند

طول و عرض و وصف قصه تو به تو

در كلام آن بزرگ دين بجو

حاصل آن كودك بر اين تخت نضار

شسته پهلوى قباد شهريار

گريه كردى اشك مى راندى به سوز

گفت شه او را كه اى پيروز روز

از چه گريى دولتت شد ناگوار

فوق املاكى قرين شهريار

تو بر اين تخت و وزيران و سپاه‌

پيش تختت صف زده چون نجم و ماه‌

گفت كودك گريه ام زآن است زار

كه مرا مادر در آن شهر و ديار

از توام تهديد كردى هر زمان‌

بينمت در دست محمود ارسلان‌

پس پدر مر مادرم را در جواب‌

جنگ كردى كين چه خشم است و عذاب‌

مى نيابى هيچ نفرينى دگر

زين چنين نفرين مهلك سهل تر

سخت بى رحمى و بس سنگين دلى‌

كه به صد شمشير او را قاتلى‌

من ز گفت هر دو حيران گشتمى‌

در دل افتادى مرا بيم و غمى‌

تا چه دوزخ خوست محمود اى عجب‌

كه مثل گشته است در ويل و كرب‌

من همى لرزيدمى از بيم تو

غافل از اكرام و از تعظيم تو

مادرم كو تا ببيند اين زمان‌

مر مرا بر تخت اى شاه جهان‌

لشكر محمود نيرو يافتند

در ظفر يك طفل هندو يافتند