دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٣٢ - فصل ٦٥ كلام شيخ - ادام الله عزه - در جمع كردن دختر ميراث را نه عم و برادر

«أُولُوا الْأَرْحامِ» در ميراث نباشد بلكه در چيزى ديگر باشد و فعل رسول ٦ به سبب اين باشد كه وارثان ديگر از روى طيب نفس بخشيده باشند تمام تركه را به دختر حمزه و اجماعى كه ذكر كردى از آل محمد عليهم السّلام حجت نيست. بلكه حجت اجماع جميع امت است.

شيخ فرمود: اما انكار تو اين را كه آيه «اولو الارحام» در باب ميراث باشد پس آن مرتفع نمى‌شود به سبب اين انكار و اعتماد نمى‌كند بر اين كسى كه معدود باشد در جمله اهل علم؛ زيرا خداى تعالى نسخ كرده است به اين آيه آن چيزى را كه در اوائل اسلام بوده است از اينكه مهاجرين و انصار برادر هم شده بودند در دين و ميراث از يك ديگر مى‌بردند و اگر مهاجرى خويشى مسلمان داشت و هجرت نكرده بود ميراث از آن مهاجر نمى‌برد.

پس خداى تعالى نسخ كرده است اين حكم را و زايل كرده است از انصار اين را كه ميراث ببرند از مهاجرين و اقارب مهاجرين نيز از ايشان. پس فرموده است:

النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلى‌ أَوْلِيائِكُمْ مَعْرُوفاً كانَ ذلِكَ فِي الْكِتابِ مَسْطُوراً[١]؛ يعنى نبى اولى است به مؤمنين از نفس ايشان به بعضى در حكم خداى تعالى از مؤمنين و مهاجرين مگر آنكه وصيت كنند براى دوستان خود به چيزى و آنچه مذكور شد در لوح محفوظ نباشد.

پس خداى تعالى بيان كرده است كه خويشان اولى‌اند به يك ديگر از مهاجرين كه در اصل قرابتى نداشته باشند و مؤمنين كه دور باشند در نسب. و بعد از آن فرموده است مگر اينكه تبرع كنند و وصيت كنند به چيزى براى ايشان و اينكه‌

[١] سوره احزاب، آيه ٦.