دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٤٠٧ - توجيه فرمايش على ع به قاضيان - علت تأخير صدور حكم توسط على ع در بحث قضاوت

حكم تواند شد؟! پس چسان ابراهيم تشنيع كرده بر شيعه كه أمير المؤمنين ٧ مخالفت نموده در بعضى از احكام با جماعت. و حال آنكه امير المؤمنين ٧ چون ركن امّت پيغمبر و ستون ايشان و پناه دين و پيشواى ايشان است، هر گاه در حكمى موافقت با ايشان نداشته باشد اصلا اجماع منعقد نخواهد شد نه آنكه آن حضرت در آن حكم مخالفت با اجماع كرده خواهد بود.

و گفته است امير المؤمنين ٧ مخالفت كرد با جميع زندگان از قاضيان و فقهاى شهر خودش و اگر او انصاف مى‌ورزيد يا حيا مى‌داشت نسبت خلاف به فقها و قاضيان مى‌داد نه آن حضرت ٧ و مى‌گردانيد قول آن حضرت را ٧ حجت؛ زيرا قول امام معيار است بر قاضيان و رعايا و نيست قول رعايا معيار بر امام. پس قلب كرده سخن را و به عكس واقع گفته از روى بى‌باكى و بى‌ادبى.

و اما سخن آن حضرت ٧ به قاضيان كه فرمود حكم كنيد چنان كه پيش از اين حكم مى‌كرديد.

پس پوشيده نيست كه آن حضرت ٧ اين سخن را ابتداء خلافت خود و وقت جوشش مردم از براى بيعت او ٧ فرمود.

پس خوش نداشت آن حضرت ٧ كه امر كند ايشان را در آن وقت به اينكه حكم كنند به جميع مذاهب آن حضرت در احكام شرع؛ زيرا در ضمن اين، نقض احكام پيشينيان و مخالفت جميع ايشان لازم مى‌آمد. پس مى‌رميدند از نصرت آن حضرت و نفرت مى‌كردند از جهاد با او و متأذى مى‌شدند از او و گمان مى‌كردند كه اين معنى مقدمه بيزارى آن حضرت ٧ است از خلفاى پيشين. پس دورى كرد آن حضرت از حكم به مخالفت در احكام شرع به واسطه حصول الفت و التيام ميانه قوم.

چون كشت خداى تعالى اهل بصره را كه نزاع مى‌كردند با آن حضرت و متفرق ساخت جمعيت ايشان را و هلاك ساخت اهل شام را و فانى گردانيد خوارج‌