دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٢٧ - اشعار ابو طالب

پسر! نماز كن عقب پسر عمّت پس نماز كرد رسول ٦ با على و جعفر عليهما السّلام در آن روز[١] و آن اول نماز جماعتى بود كه در اسلام كرده شد بعد از آن ابو طالب اين ابيات را خواند:

[اشعار ابو طالب‌]

به درستى كه على و جعفر معتمد و پناه من‌اند نزد حوادث روزگار و كربتها و غمها

قسم به خدا من خوار نمى‌كنم نبى را و خوار نمى‌كنند او را از پسران من هر كدام كه شرافتى داشته باشند.

خوار مكنيد و نصرت دهيد اى على و جعفر پس عم خود را آنچنان عمى كه او در ميان برادران برادر من بود از طرف پدر و مادر هر دو.

و همچنين دلالت مى‌كند بر آنچه روايت كرده است آن را جابر بن عبد اللَّه انصارى رحمه اللَّه و آن اين است گفته است شنيدم از على ٧ كه مى‌خواند اين ابيات را و رسول ٦ گوش مى‌كرد:

من برادر رسولم و شكى نيست در نسب من با او تربيت كرده شدم و بزرگ شدم و دو سبط او پسرهاى من‌اند.

جد من و جد رسول يك شخص است و فاطمه زن من است و اين كه گفتم صدق است و قول دروغگوئى نيست.

[١]« شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد» ١٣/ ٢٦٩.

[٢]« شعر ابى طالب و اخباره» ابو هفّان( وفات: ٢٥٧ هجرى قمرى)، ص ٦٧.