دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٥٢٩ - فصل ٩١ اشعار على ع كه دلالت دارد بر وجود مذهب شيعه در زمان پيامبر ص

براى اثبات تقدّم ايمان امير المؤمنين ٧ و ما ذكر مى‌كنيم آن موضعى را كه در اين مطلب به كار آيد نه همه آن اشعار را و اگر چه به شرح پيش از اين مذكور شد و تكرار آن در اينجا از براى تأكيد و بيان است.

پس از آن جمله، قول عبد اللَّه بن ابى سفيان بن حارث بن عبد المطلب است:

پس شهادت داده به اينكه امير المؤمنين ٧ خليفه رسول ٦ بوده نه آن جماعت كه مقدّم بوده‌اند بر آن حضرت ٧ زيرا گفته است كه آن حضرت ٧ ولى الامر است بعد از پيغمبر.

و از آن جمله، قول جرير بن عبد اللَّه است:

و اين شعر دلالت صريح دارد بر امامت امير المؤمنين ٧ چنانچه هيچ عاقلى شك نمى‌كند در قصد شاعرش. و غرض او كه امير المؤمنين است جانشين رسول ٦ بود بى‌فاصله و امام بود بعد از او. و اما بيان كردن اينكه آن حضرت ٧ وصى پيغمبر ٦ بوده نه كس ديگر. پس به درستى كه اتفاق همگى بر اين معنى غنى مى‌گرداند ما نام ببريم مردمانى را كه اين معنى را گفته‌اند و هر گاه اختصاص آن حضرت ٧ به وصايت پيغمبر ٦ ثابت شده ثابت مى‌شود كه او ٧ امام است نه ديگرى؛ زيرا وصى پيغمبر در اهل بيت پيغمبر و متروكات او ٦ جانشين و خليفه مى‌باشد كه اگر ديگرى غير از وصى امام باشد لازم مى‌آيد كه در زمان واحد دو امام و دو خليفه باشد از براى پيغمبر ٦ برامت او و اين محال است.

[١]« شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد» ١٣/ ٢٣١.

[٢]« الغدير» ٣/ ٢٣٣.