دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٦٤١ - فصل ١٢١ بحثى در باره فدك

انبيا عليهم السّلام به اين صفت فائده معقولى ندارد.

مى‌گوئيم به ايشان كه نيست حال چنين كه شما گمان كرده‌ايد؛ زيرا گاه باشد كه چيزى عام بوده باشد يعنى صفتى شامل جمعى كثير بوده باشد و مع هذا در محاوره تخصيص دهند آن را به بعضى از آن جمع از براى آنكه آن بعض سزاوارترند به آن صفت و اولى‌اند از ما سواى خود به عمل نمودن به آن و لازم‌ترند از غير خود به آن و اگر چه آن صفت و حكم دين باشد از براى جميع مكلفين. فرموده است اللَّه تعالى: إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشاها[١] پس تخصيص داد ترسانيدن پيغمبر را ٦ به كسانى كه بترسند و هر چند ترسانيدن شامل جميع مكلفين است.

و همچنين فرموده است: إِنَّما يَعْمُرُ مَساجِدَ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ[٢] پس تعمير مساجد را تخصيص فرمود به مؤمنين و اگر چه گاه باشد كه كفار نيز تعمير نمايند مساجد خدا را.

و همچنين فرموده است: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ‌[٣] پس تخصيص فرمود ترسيدن را در وقت ذكر خداى تعالى به مؤمنين. و حال آنكه در كفار مى‌باشند آن كسانى كه هر گاه اللَّه تعالى مذكور شد بترسند و خوف نمايند و در مؤمنين مى‌باشند جمعى كه بشنوند كلام خداى تعالى را در حالتى كه مسرور باشند به نعمت خدا يا مشغول باشند به فعل بعضى از مباحات و در آن حال عارض نشود ايشان را خوفى.

و اين معنى معلوم است به حسب عادات و گاه است كه مى‌گويد كسى كه ما گروه مسلمانان اقرار نمى‌كنيم بر امرى منكر و هر چند اهل ملتها از غير اسلام اقرار نكنند بر آنچه منكر شمارند آن را.

[١]. سوره نازعات، آيه ٤٥

[٢]. سوره توبه، آيه ١٨

[٣] سوره انفال، آيه ٢