دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٤٧٢ - حديث ابو بكر در باره على ع

باشد. با آنكه روايت از عمرو بن عبسه مختلف شده با وجود آنكه راوى از او همين ابو امامه بوده.

به درستى كه ابو امامه روايت كرده از عمرو بن عبسه در حديث ديگر بر اينكه او گفته رفتم به سوى پيغمبر ٦ در كنار آبى كه آن را عكاظ مى‌ناميدند. پس گفتم به او كه يا رسول اللَّه كيست كه متابعت كرده تو را در اين دعوتى كه مى‌كنى؟ گفت:

آزاده و بنده‌اى.

پس آن حضرت اقامت نماز كرد و نماز گزاردم در عقب آن حضرت ٦ من و ابو بكر و بلال و من آن روز، چهارم مسلمانان بودم.

شيخ مى‌فرمايد كه مختلف شد لفظ و معنى در اين دو حديث و حال آنكه راوى يك كس است؛ زيرا ابى امامه از عمرو بن عبسه يك بار مكه نقل كرده و بار ديگر عكاظ و يك بار پنهان بودن پيغمبر را ٦ ذكر نموده و بار ديگر ظاهر بودن آن حضرت را ٦ به نحوى كه اقامت نماز مى‌كرده و مردم با او ٦ نماز مى‌گزارده‌اند و هر گاه حديث او واحد باشد و سند نيز واحد باشد و مختلف شود لفظ و معنى، البته البته فاسد و باطل مى‌باشد.

و اما حديث شعبى پس به تحقيق معارضه مى‌كند با آن حديث ديگر از شعبى از طريق صلت بن بهرام كه دلالت مى‌كند بر تقدم ايمان امير المؤمنين ٧ بر همه مردمان پس از درجه اعتبار ساقط باشد. با آنكه در آن حديث شعبى تقدم ايمان ابو بكر را به ابن عباس نسبت داده و حال آنكه مشهور از ابن عباس خلاف آن است.

آيا نظر نمى‌كنى به حديثى كه ابو صالح روايت كرده از عكرمه از ابن عباس كه او گفته كه رسول اللَّه ٦ گفت: صلوات مى‌فرستادند ملائكه بر من و بر على بن ابى طالب ٧ هفت سال.[١] پرسيدند از آن حضرت ٦ كه چرا چنين بود اى رسول خدا؟ فرمود كه نبود با

[١]« مناقب خوارزمى» ص ٥٣.