دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٦٤٠ - فصل ١٢١ بحثى در باره فدك

فصل ١٢١ [بحثى در باره فدك‌]

بدان كه در وقتى كه فاطمه زهرا عليها السّلام طلب حق خود كه فدك باشد مى‌فرمود، ابو بكر منع آن حضرت عليها السّلام از حق خود نموده گفت: من شنيدم از پيغمبر: «نحن معاشر الأنبياء لا نورّث و ما تركناه صدقة»[١] و طايفه ناصبه مى‌گويند بنا بر اين شناعت بر ابو بكر لازم نمى‌آيد كه غصب نموده باشد حق حضرت فاطمه عليها السّلام را؛ زيرا معنى اين حديث آن است كه ما گروه پيغمبران ميراث نمى‌گذاريم آنچه متروكات ماست صدقه است.

گفته است شيخ- ادام اللَّه عزّه- هر گاه ما تسليم كنيم از طايفه ناصبه آنچه ادعا كرده‌اند بر پيغمبر ٦ از اين حديث كه مذكور شد، مى‌گوئيم كه اين عبارت احتمال معنى ديگر نيز دارد. و آن آنست كه اين معنى داشته باشد كه ما گروه پيغمبران ميراث نمى‌گذاريم آن چيزى را كه ترك نموده‌ايم از روى صدقه؛ نه آنكه اين معنى داشته باشد كه آنچه از املاك پيغمبران است بعد از ايشان صدقه است و ورّاث را در آن حقى نيست چنان كه ناصبه اين ادعا كرده‌اند.

و دليل بر اينكه معنى ما صواب است از براى اين حدث و معنى ناصبه خطا، آن است كه معنى ما موافق عموم قرآن است؛ زيرا عموم قرآن دلالت كرده بر اينكه انبيا عليهم السّلام وارث مى‌داشته‌اند و اموال ايشان بعد از ايشان به ميراث، ميانه ورّاث قسمت مى‌شده و معنى ناصبه منافات دارد با عموم قرآن.

پس هر گاه معنى از براى حديث توان گفت كه موافق باشد با قرآن اولى خواهد بود از معنى‌اى كه مخالف شود با قرآن؛ پس اگر طايفه ناصبه بگويند كه اين معنى كه تو گفتى صحيح نيست زيرا هر كس كه چيزى را به عنوان صدقه ترك كند و از جمله صدقات او باشد آن چيز ميراث برده نمى‌شود پس در اين هنگام تخصيص‌

[١].« صحيح مسلم» ٣/ ١١٠٥ حديث شماره ١٧٥٧