دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٨٨ - فصل ١٧ اشعار فرزدق در مدح امام سجاد ع

، يعنى اين كسى است كه مى‌شناسد بطحا راه رفتن او را، (و «بطحا» بيابانى است در مكه معظّمه) و كعبه و حلّ و حرم مى‌دانند وى را.

چون حجر الاسود مى‌شناسد كف دست وى را نزديك است كه بگيرد او را وقتى كه او مى‌آيد كه استلام كند آن را. (استلام به معنى دست ماليدن است و استلام حجر سنّت است در شرع)

اصل او مأخوذ است از رسول اللَّه و پاكيزه‌تر است طينت و خصال وى.

شق مى‌شود نور هدايت از نور پيشانى وى مثل آفتاب كه شكافته مى‌شود از اشراق آن ظلمتها.

از روى حياء چشم را مى‌پوشاند و مردم نيز از هيبت وى چشم را برهم مى‌گذارند، و حرف نمى‌زند با كسى مگر بعد از تبسّم (تا آنكه زايل شود في الجمله هيبت وى و قادر شود مخاطب بر استماع كلام وى و بفهمد آن را)

اگر نمى‌شناسى وى را بدان كه پسر فاطمه است و ختم شدند پيغمبران به جدّ وى.

قول تو كه نمى‌شناسم وى را، ضرر نمى‌رساند به وى به درستى كه عرب و عجم مى‌شناسند او را.

[١]. اين بيت در متن عربى نيست.« الفصول المختارة» ص ٣٩.

[٢]. در« ديوان فرزدق» به جاى« عناصره»،« مغارسه» آمده( ص ٥١٣)