دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٦٠ - فصل ٧٣ افشاگرى حجازى شافعى و عراقى حنفى عليه يك ديگر

و فرموده است:

«لكلّ امرئ ما نوى»

[١]؛ يعنى هست از براى هر مردى آنچه نيت كرده است.

(اگر نيت ثواب كرده است ثواب دارد و اگر نه، نه. و حاصل اين دو حديث اين است كه نيت مى‌بايد) و عراقى مى‌گويد كه وضو محتاج نيست به نيّت، و اين جرات است بر ردّ سنّت.

حنفى عراقى گفت: من حجازى را از خود قائم‌تر مى‌بينم در ردّ سنّت و شديدتر در اقدام بر بدعت؛ زيرا مى‌گويد اگر به ضرورت احرام ببندد از غير خود، خواهدبود آن حج از همان شخصى كه احرام بسته. و مجزى است او را از حج واجبى خود. پس عجب است كه دعوى مى‌كند بر عراقى رد سنت در وضو به غير نيّت. و حال آنكه خودش اتيان كرده است بر آن در حج كه اعظم دين است و تجويز كرده است آن را به غير نيت. نعوذ باللَّه از كسى كه تشنيع كند و خودش اولى باشد به تشنيع از كسى كه عيب كند مردى را او خودش اتيان كرده باشد به چيزى كه اعظم از آن باشد.

شافعى حجازى گفت: عراقى مى‌گويد اگر مردى نماز كند در جامه‌اى كه ريخته باشد بر آن بول حيوانى كه نخورند گوشت او را. و آن بول زياده از قدر درهمى باشد صحيح است نماز وى. مگر اين كه بسيار باشد. و بسيار به اعتقاد او آن است كه گرفته باشد ربع جامه را يا زياده. باز نقيض اين قول را گفته است؛ زيرا گفته است اگر گوسفندى بول كند در چاهى كه هزار خيك آب داشته باشد نجس مى‌شود جميع آب. و اين مناقضه‌اى است فاحش.

حنفى عراقى گفت: من مى‌بينم حجازى را اولى به مناقضه؛ زيرا مى‌گويد اگر مردى تيمم كند به خاكى كه مخلوط باشد با آرد، صحيح نيست. و اگر وضو سازد به آبى كه مخلوط باشد با شير، صحيح است. و اين عجيب‌تر است از آنچه از من نقل كردى.

[١]« صحيح مسلم» ٣/ ١٢٠٤ حديث شماره ١٩٠٧.