دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٦٧ - فصل ٧٣ افشاگرى حجازى شافعى و عراقى حنفى عليه يك ديگر

حنفى عراقى گفت: حجازى رد كرده است قول نبى ٦ كه فرموده است نيست در كمتر از دويست درهم صدقه يعنى زكاتى؛ زيرا واجب مى‌گرداند زكات بر هزار مرد كه همه دويست درهم داشته باشند و ساقط مى‌كند از شخصى از صرّافان كه صد هزار درهم داشته باشد؛ و اين سفاهت در احكام است.

شافعى حجازى گفت: عراقى مناقضه كرده است در روزه نيز؛ زيرا گفته است اگر صائم دواى خشكى بخورد در ماه رمضان، واجب است براو قضاء و اگر فرو برد ريگى يا انگشترى يا چيزى شبيه اينها باشد از روى عمد، واجب نيست براو قضاء.

حنفى عراقى گفت: به درستى كه حجازى شريك است با من در اين مناقضه؛ زيرا مى‌گويد اگر مسافر يا مريض افطار كند در ماه رمضان و قضاء آن را نگيرد تا وقتى كه رمضان ديگر بيايد، واجب است بر اين قضا و كفّاره و با وجود اين قول گفته است اگر مردى افطار كند از روى عمد در ماه رمضان بى‌عذرى، واجب است براو قضاء نه كفّاره. پس با وجود اين قول كدام يك از ما شديدتر است در مناقضه.

شافعى حجازى گفت: عراقى گفته است اگر شخصى ديوانه باشد در جميع ماه رمضان، واجب نيست براو قضا و اگر عاقل شود در بعضى از ماه، واجب است بر او روزه آنچه عاقل است در آن و قضاء آنچه گذشته است. باز گفته است اگر كسى بيهوش شود در تمام ماه، واجب است براو قضاء جميع ماه و اين مناقضه‌اى است واضح.

حنفى عراقى گفت: حجازى قائل شده است به مثل اين، زيرا گفته است اگر طفلى بالغ شود در آخر روز، روزه امساك مى‌كند در باقى آن روز و قضا واجب نيست براو. و اگر كافرى مسلمان شود در پاره‌اى از روز، واجب است براو قضاء آن روز. و پوشيده نيست تناقض اين دو قول.

شافعى حجازى گفت: عراقى بدعت كرده است در آنچه ذكر كرده‌ام؛ زيرا