دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ١٦٠ - اعتراف ابو حنيفه به عظمت امام كاظم ع

جعفر بن محمد ٧ داخل شدم و بر او سلام كردم چون از پيش وى برگشتم پسر او امام موسى ٧ را ديدم در دهليز خانه در مكتبى كه داشت نشسته بود و حال آنكه طفلى كوچك بود.

به او گفتم: اى پسر، كجا قضاء حاجت مى‌كند غريبى كه خانه ندارد و در پيش شما وقتى كه اراده آن كند؟

پس نگاهى به من كرد و گفت: اى شيخ! اجتناب كن از كنار نهرها و پاى درختان كه ميوه بريزد و جاهاى سايه كه كاروانان فرود مى‌آيند و حوالى خوانها و راهها كه مردم تردد كنند و مسجدها. و بعد از اين جامه‌ات را بالا كن و هر كجا خواهى بنشين.

ابو حنيفه گفت چون من اين كلام را از او شنيدم در چشم و دل من نجيب و عظيم آمد. پس به او گفتم: فداى تو گردم! خبر ده مرا كه معصيت و گناه از كى صادر مى‌شود از خداى تعالى يا از بندگان؟

پس به چشم حقارت نگاهى به من كرد، بعد از آن گفت: بنشين تا تو را خبر دهم، پيش او نشستم. گفت: معصيت ناچار است از اينكه يا از بنده باشد يا از خداى تعالى و يا از هر دو باهم. پس اگر از خداى تعالى باشد او عادل‌تر و با انصاف‌تر است از اينكه ظلم كند بنده خود را و مؤاخذه كند او را به سبب چيزى كه نكرده است آن را بنده بلكه خود كرده و اگر از هر دو باشد پس خداى تعالى شريك اوست و قوى لايق‌تر است به اينكه عدل كند با بنده ضعيف خويش و اگر از عبد است تنها بر او واقع شده است امر و به سوى او متوجه است نهى و براى اوست حق ثواب و عقاب و واجب است براى او بهشت يا دوزخ.

[اعتراف ابو حنيفه به عظمت امام كاظم ع‌]

ابو حنيفه گفت: چون اين را از آن حضرت شنيدم اين آيه را خواندم:

ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ‌[١]

[١] سوره آل عمران، آيه ٣٤