دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ١٧٢ - پاسخ شيخ مفيد به أبو الحسين خياط

فصل ٣٨ [بحثى در باره شفاعت‌]

[نظر خياط معتزلى در باره شفاعت‌]

شيخ- ادام اللَّه عزّه- فرمود ابو القاسم كعبى گفت: از ابو الحسين خيّاط شنيدم كه بر ابطال قول مرجئه در شفاعت دليل مى‌آورد (يعنى جمعى كه اميد شفاعت دارند.) به قول خداى تعالى:

أَ فَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذابِ أَ فَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِي النَّارِ[١] (خطاب به رسول ٦ است)؛ يعنى آيا كسى را كه براو عذاب واجب شده تو او را شفاعت مى‌كنى؟ آيا كسى را كه البته در آتش است تو او را خلاصى مى‌دهى؟

(مراد آن است هر كس را كه خدا حكم به عذاب وى كرده باشد به قول كسى ديگر خلاص نمى‌شود و شفاعت تو نفع ندارد.) ابو الحسين گفته است شفاعت نمى‌باشد مگر كسى كه مستحق عذاب شده باشد.

(خداى تعالى در اين آيه فرمود كسى كه مستحق عقاب شده شفاعت براى او فايده ندارد، پس معلوم شد قول به آن باطل است.)

[پاسخ شيخ مفيد به أبو الحسين خياط]

شيخ بر سبيل تعجب مى‌فرمايد: چه چيز ابو الحسين را غافل كرده و خواب و بيهوشى او را عظيم گردانيده، آيا گمان كرده است وقتى طايفه راجئه مى‌گويند كه نبى ٦ شفاعت‌كننده است پس شفاعت براى كسى مى‌كند كه مستحق عقاب است؟! آيا مى‌گويند او خلاص مى‌كند كسى را كه در آتش است و براى او عذاب مقرر شده يا مى‌گويند خداى تعالى او را به فضل و رحمت خود خلاص كرده و اين را

[١] سوره زمر، آيه ١٩