دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢١٩ - توضيحى در باره آيه«و عصى آدم ربه فغوى» - منظور از گمراهى در آيات قرآن كريم

فصل ٤٧ [عصمت انبياء و امامان‌]

شيخ- ادام اللَّه عزّه- فرمود: اگر كسى بگويد آيا حق نيست كه قرآن ناطق است به اينكه معصيت صادر شده است از نبيّى از انبيا عليهم السّلام از براى آنكه ايشان بنا بر اصل تو معصومند از گناه و خطا در دين؟

جواب مى‌گوئيم كه مذهب ما در اين باب اين است كه واقع نمى‌شود از انبيا گناهى مثل اينكه ترك كند واجبى را و جايز نيست برايشان خطاء در دين و نه سهوى كه بيفكند ايشان را در آن و اگر چه جايز است از ايشان ترك سنّتى و مندوبى نه از روى قصد و عمد و هر گاه واقع شود اين ترك سنت از ايشان آگاهانيده مى‌شوند به آن در همان لحظه و آن ساعت. پس زايل مى‌شود از ايشان در زودتر مدتى و نزديكتر زمانى.

و اما پيغمبر ما ٦ و بس، و ائمه از اولاد او، واقع نشد از ايشان صغيره بعد از نبوت و امامت نه ترك واجبى و نه فرو گذاشت سنتى؛ از براى افضليّت ايشان بر جمعى كه پيش از ايشان بودند از انبيا و اوصيا عليهم السّلام.

[توضيحى در باره آيه‌ «وَ عَصى‌ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى‌»]- [منظور از گمراهى در آيات قرآن كريم‌]

و به تحقيق قرآن ناطق است به اين و قائم است دلالت از قرآن و غير قرآن بر اين صفت براى ائمه از اولاد نبى عليهم السّلام و به درستى كه خداى تعالى ذكر كرده است معصيت آدم ٧ را و فرموده است:

وَ عَصى‌ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى‌[١]؛ يعنى عصيان كرد آدم به خداى خود و خلاف طاعت او كرد پس غاوى و گمراه شد.

پس ناميده است خداى تعالى معصيت و گناه را غوايت و گمراهى و اين است حكم هر معصيتى؛ زيرا فاعل آن نااميد مى‌شود به سبب كردن آن از ثواب ترك آن‌

[١] سوره طه، آيه ١٢١.