دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٥٥٠ - فصل ٩٧ ادعاى بىاساس كيسانيه در باره امامت محمد بن حنفيه - برداشت غلط كيسانيه از حديث پيامبر ص

فصل ٩٧ [ادعاى بى‌اساس كيسانيه در باره امامت محمد بن حنفيه‌]- [برداشت غلط كيسانيه از حديث پيامبر ص‌]

و اما استدلال طايفه كيسانيه بر امامت محمد بن حنفيه به اينكه امير المؤمنين ٧ به او گفت در وقتى كه علم را در روز بصره پيش برده بود كه تو پسر منى حقا.

پس به درستى كه اين استدلال از جهل به معنى كلام ناشى شده و از بى‌باكى و بى‌پروائى در حجت آوردن روى داده؛ زيرا از اين كلام امير المؤمنين ٧ اصلا نص مفهوم نمى‌شود بر امامت نه بحسب ظاهر كلام و نه بحسب فحوا و نه بحسب تأويل بر هيچ زبانى و لغتى. و به درستى كه هيچ فرق نيست ميان قول كسى كه بگويد از اين كلام امامت مفهوم مى‌شود و ميان قول كسى كه بگويد از اين كلام نبوت معلوم مى‌گردد؛ زيرا معرّا بودن اين دو معنى از اين كلام يكسان است.

پس اگر كسى بگويد كه چون امير المؤمنين ٧ امام بود و به پسر خود گفت تو پسر منى حقّا دلالت مى‌كند كه تشبيه نموده باشد او را به خود در صفت امامت.

و اين قول از آن حضرت ٧ تنبيه است بر اينكه بعد از خود، او را خليفه نموده باشد چنان كه طايفه كيسانيه مى‌گويند.

جواب مى‌گوئيم: از كجا دانستى كه نسبت حضرت ٧ او را به نفس خود و تشبيه كردن او به خود همين در صفت امامت است نه در صفت ديگر از صفات او ٧ و از كجا معلوم كردى كه از اين قول آن حضرت ٧ اراده تشبيه در صورت نكرده؟

پس اگر بگويد در آن حال مذكور نبود امر صورت و نه چيزى كه مقتضى آن باشد كه حضرت ٧ از آن قول اراده تشبيه در صورت كرده باشد. پس چگونه جايز باشد حمل كلام آن حضرت ٧ بر تشبيه در صورت.

جواب مى‌گوئيم: همچنان در آن حال مذكور نبود امر امامت. پس چگونه نسبت دادن امير المؤمنين ٧ محمد را به نفس خود دليل باشد بر اينكه از اين‌