دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٦٤ - فصل ٧٣ افشاگرى حجازى شافعى و عراقى حنفى عليه يك ديگر

ايشان. و قوم آن حضرت عرب بوده‌اند. و خداى تعالى فرموده است:

لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ[١]؛ رسول مقتداى خوبى است براى شما مى‌بايد اقتدا به او كنيد و كسى نديده است نبى ٦ در هيچ حال تلفظ كند به فارسى، چه جاى اينكه اداء كند فرضى از فرائض نماز را به فارسى و نيست خلافى نزد حجازى در اينكه تشهّد در نماز و صلاة بر نبى ٦ در آن فرض است و اگر مصلّى بخواند تشهد در صلاة را به فارسى صحيح است و اگر سلام بدهد نيز به فارسى سلامى را كه فرض است به اعتقاد حجازى مجزى است مر او را به اعتقاد وى.

پس اگر عراقى مخالفت قرآن كرده است هر آينه حجازى رد كرده است قرآن و سنت را.

و شافعى حجازى گفت: نبى ٦ فرموده است هر نمازى كه قرائت كرده نشود در آن سوره «فاتحة الكتاب» آن نماز ناقص است.[٢] و عراقى از روى جرات بر خداى تعالى تجويز كرده است نماز را به آيه كوچكى مثل‌ «الم»* و «مُدْهامَّتانِ» و هر آن چيزى كه شبيه اينها باشد.

حنفى عراقى گفت: حجازى نقض كرده است اين حديث را و باطل كرده است معنى آن را؛ زيرا مى‌گويد كسى كه قرائت كند در نماز آيه طويلى كه به قدر فاتحة الكتاب باشد صحيح است نماز وى. پس داخل شده است به سبب اين قول در آنچه عيب كرده و رد كرده است حديثى را كه استدلال كرده به آن ردّى واضح.

شافعى حجازى گفت: من مى‌بينم عراقى را كه دعواى صحت قياس مى‌كند و با وجود آن شديدترين مردم است در مناقضه و دورترين ايشان از قياس؛ زيرا مى‌گويد اگر مردى تكلم كند در نماز از روى سهو، فاسد مى‌شود نمازش و اگر سلام بدهد در نماز از روى سهو، باطل نمى‌شود نمازش؛ پس چه مناقضه‌اى‌

[١] سوره احزاب، آيه ٢١.

[٢]« صحيح مسلم» ١/ ٢٦٤ حديث شماره ٣٩٤.