دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٤٢ - نص بر امامت على

هنوز سوارش نشده باشند و خواهند شروع در آن كنند، پس وقتى كه آن را بياورند براى سوار شدن عرب گويد: «نصّ قلوصه»، يعنى فلان كس ظاهر كرد شتر خود را و جدا نمود از ميان شتران ديگر، دوم: آنكه فرش عالى را منصّه به معنى محل نص يا آيه آن مى‌گويند، چون شخصى كه بر آن نشسته باشد ظاهر و مشهور و ممتاز از جماعت ديگر مى‌شود، پس آن فرش محل نص و ظهور آن شخص است يا آيه آن، سوم: عرب مى‌گويد: «نصّ فلان مذهبه»، يعنى ظاهر گردانيد فلانى مذهب خود را، چهارم: آنكه امرؤ القيس شاعر گفته:

، يعنى گردن دارد به مثل گردن آهو يعنى نه دراز بلكه به حد اعتدال وقتى كه ظاهر كند گردنش را و نه بى‌زيور، و بعضى گفته‌اند كه مراد شاعر «اذا هى نصبته» است، يعنى وقتى كه نصب كند گردن را و معنى اين هم به اظهار بر مى‌گردد.

و اما لفظ «نصّ» مستعمل شده است در شرع در همين كه ذكر كرديم. و اگر بخواهى بدانى تعريف معنى اين لفظ را مى‌گوئيم كه حقيقت نص قولى است كه اعلام كند از مقول فيه بر سبيل اظهار.

قاضى گفت كه نيكوست آنچه گفتى و به تحقيق درست رفته‌اى در آنچه واضح كردى و بيان نمودى از معنى لفظ نصّ. پس خبر ده مرا حالا كه اگر حضرت پيغمبر ٦ نص بر امامت على ٧ كرده باشد هر آينه اظهار فرض اطاعت وى كرده خواهند بود تا معنى نص بر امامت يافت شود، و هر گاه حضرت اظهار آن كرده باشد پوشيده نخواهد بود و هر گاه امر چنين است كه تو در تعريف نصّ و حقيقت آن گفتى پس چرا ما نمى‌دانيم و علم به آن نداريم؟

[١].« ديوان امرؤ القيس» ص ١١٥،« شرح المعلّقات السّبع» ص ٢٩