دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٤١٥ - فتواهاى على ع مطابق قرآن است

پس آن حضرت ٦ لعن مى‌كرد برايشان به همين عبارت كه مذكور شد چهل صباح و به تحقيق روايت كرده‌اند راويان از ابو هريره اينكه رسول ٦ قنوت خواند در نماز صبح پس گفت به آواز بلند:

«اللّهمّ انج الوليد بن الوليد و سلمة بن هشام و عيّاش بن ابى ربيعة و المستضعفين بمكّة اللّهمّ اشدد وطأتك على مضر و رعل و ذكوان و اجعلها عليهم سنين كسنى يوسف»

[١] پس به درستى كه اگر بر أمير المؤمنين ٧ عيبى و عارى باشد در دين به اينكه بلند ذكر مى‌كرده نام مردم را در قنوت و حاشا كه او را ٧ عيبى يا نقصى باشد. هر آينه عيب و عار خواهد بود بر رسول خدا ٦ به همين كار. و به درستى كه نظّام اراده اثبات عيب و عار بر رسول خدا ٦ داشته (يا الحادى كه او را بوده و از اين كه مبادا رسوا شود) به كنايه نام أمير المؤمنين ٧ را برده و قصد كرده رسول را ٦.

و ابراهيم نگفته پيش از اين و بعد از اين سخنى در بحث بر أمير المؤمنين ٧، مگر آنكه وجه خوبى آنچه نسبت داده به آن حضرت در كمال وضوح و روشنى باشد و به تحقيق كه ما ذكر كرديم حجت بر صدق اين معنى مجملا. و چون ذكر كرديم وجه خوبى بعض از آنچه نسبت داده ابراهيم به آن حضرت ٧، پس بايد ذكر كنيم وجه خوبى باقى را مبادا كسى توهّم كند كه ذكر نكردن ما به واسطه آن است كه ما برهان نداريم.

[فتواهاى على ع مطابق قرآن است‌]

اما سخن أمير المؤمنين ٧ در حيض‌ها كه در عدّه زنان، معتبر است و گفتن آن حضرت كه «قروء» در قرآن واقع است جايى كه اللَّه تعالى فرموده است: ثَلاثَةَ قُرُوءٍ[٢] مراد از آن طهرهاست موافق با لغتى است كه قرآن به آن لغت نازل شده است؛ زيرا «قروء» در لغت عرب به معنى جمع است و از اينجاست كه عرب ده را «قريه» گفته است؛ زيرا جمع مى‌كند آن جماعتى كه فرا گرفته آنها را و گفته مى‌شود:

«قريت الماء في الحوض»

[١]« مسند احمد حنبل» ٢/ ٥٠٣ حديث شماره ٧٤١٥ و همچنين ٣/ ٣٢٩ حديث شماره ١٠٣٧٥.

[٢] سوره بقره، آيه ٢٢٨.