دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٤١٤ - آواز بلند پيامبر ص در قنوت نماز صبح

مى‌كردند كه أمير المؤمنين ٧ در اين حكم مخالفت اجماع كرد.

و اما دست آويز نمودن ابراهيم زدن أمير المؤمنين ٧ به چهل تازيانه وليد بن عقبه را در زمان خلافت عثمان، پس به درستى كه مخفى مانده بر ابراهيم وجه اين كار؛ زيرا آن حضرت ٧ وليد بن عقبه را به تازيانه زد كه دو سر داشت. پس اقامت نموده باشد حد شرعى را كه هشتاد تازيانه است بروجه كمال.

و اين كردار آن حضرت برداشته شده است از قول اللَّه تعالى كه:

وَ خُذْ بِيَدِكَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَ لا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ‌[١] (و اين قصه چنان است كه روزى زوجه ايوب- على نبيّنا و ٧- در اثناى بيمارى آن حضرت به كارى رفته بود و بسيار دير معاودت نمود حضرت ايوب قسم ياد كرد وقتى كه معاودت كند صد چوب براو بزند. فرمان الهى در رسيد كه بگير دسته گياهى كه به عدد صد چوب باشد و يك بار براو بزن و قسم خود را مشكن.)

[آواز بلند پيامبر ص در قنوت نماز صبح‌]

و اما تشنيع ابراهيم بر أمير المؤمنين ٧ در اينكه آن حضرت در قنوت نماز صبح نام مردمان را بلند برد. پس به درستى كه اين تشنيع دلالت‌كننده‌تر دليلى بر جهل ابراهيم نظّام و بى‌دينى او واضح‌تر برهانى است بر الحاد او و اراده كردن او طعن را بر رسول خدا ٦؛ زيرا كه خلافى نيست ميان فقها و ناقلان اخبار در اينكه رسول خدا ٦ در قنوت نماز صبح بلند نام برد مردمان را. و به تحقيق روايت كرده‌اند مردم اين را و شايع شده است ميان ايشان، به حيثيتى كه دو كس از ايشان مخالفت در لفظ روايت نيز نكرده‌اند چه جاى معنى و به درستى است قنوت پيامبر ٦ بعد از حمد خداى تعالى و ثنا براو اينكه:

«اللّهمّ العن رعلا و ذكوان و العن الملحدين من اسد و غطفان و العن أبا سفيان و العن سهيلا ذا الاسنان و العن العصاة الّذين عادوا نبيّك و قاتلوا نبيّك»

[٢]

[١] سوره مرصاد، آيه ٤٤.

[٢]« صحيح بخارى» ٤/ ٢٢،« صحيح مسلم» ١/ ٣٩١ حديث شماره ٦٧٥.