دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٥٤ - فتواهاى شگفت انگيز شافعى و ابو حنيفه در باره نكاح و غيره

پس شناعتى نيست در قول ما زيرا موافق است با كتاب و سنت و احكام اهل بيت عليهم السّلام و خيار صحابه.

بلكه شناعت در قول ايشان است كه جايز مى‌دانند مسح بر خفّين كه نه اجزاء آدمى است و نه از اعضاء وى و نيست نسبتى ميان آنها و ميان اعضاء آدمى مگر مثل ساير ملبوسات. و قرآن ناطق است به ضد قول ايشان زيرا صريح آن چنان كه مذكور شد افاده مى‌كند وجوب ايقاع طهارت بر نفس اعضاء نه بر غير آن.

و امام جعفر صادق ٧ فرموده است:

«إذا ردّ اللَّه كلّ اهاب الى موضعه ذهبت طهارة هؤلاء»

[١]؛ يعنى وقتى كه رد مى‌كند خداى تعالى هر پوستى را به موضع خود مى‌رود طهارت اين جماعت يعنى ناصبه در پوستهاى شتر و گاو و گوسفند.

[سخن عائشه و ابو هريرة در باره «مسح»]

و ناصبه خود روايت مى‌كند از عايشه كه گفته اگر قطع كنند پاهاى مرا به تيغ دوستر مى‌دارم از اينكه مسح كنم بر خفّين.[٢] روايت مى‌كنند از ابو هريره كه گفته است من تفاوتى نمى‌دانم كه مسح كنم بر خفّ خويش يا بر پشت خرى يا بزى كه در صحرا گردد.[٣]

[فتواهاى شگفت انگيز شافعى و ابو حنيفه در باره نكاح و غيره‌]

و ديگر تشنيع مى‌كنند برما، در تحليل متعه و ما ذكر كرديم دليل بر صحت آن از كتاب و سنت و اجماع امّت، پس شناعتى نيست در قول به آن بلكه شناعت بر ايشان است در قول به نكاح مادر و خواهر و دختر و عمه و خاله و زنان خبّاز و خيّاط و غير آن كه با حرب گرفته باشند. و قول به وطى زنان در دبر از روى اكراه و جبر ايشان. و قول به صحت جمع ميان خواهران و همچنين مادران و دختران در كنيز.

(چنان كه جميع اينها با قبايح ديگر منقول شد)

[١] ر. ك:« الكافى» ١/ ٣٥١.

[٢]« تفسير كشّاف» ١/ ٦١١ ذيل سوره مائده، آيه ٦.

[٣]« تفسير فخر رازى» ١١/ ١٦٣ از ابن عباس نقل كرده و در« تفسير عيّاشى» ١/ ٣٠٢ اين مطلب را از حضرت على ٧ نقل كرده است.