دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٢٥ - فصل ٦٤ استدلال ابن شاذان به آيه قرآن در اثبات امامت

فصل ٦٤ [استدلال ابن شاذان به آيه قرآن در اثبات امامت‌]

شيخ- ادام اللَّه عزّه- فرمود كه فضل بن شاذان رحمه اللَّه استدلال كرده است بر امامت امير المؤمنين ٧ به قول خداى تعالى:

وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ‌[١] (خداى عز و جل فرموده است كه نبى اولى است به مؤمنين از انفس ايشان و زنان او مادرهاى ايشانند. بعد از آن فرموده است:) خويشان بعضى از ايشان اولى است به بعض ديگر در حكم خداى تعالى از مؤمنين و مهاجرين.

(و ظاهر كلام «فضل» اين است كه مراد به خويشان، «اقرباء» نبى ٦ است و بعضى كه اولى است، بعضى است كه اقرب باشد و مراد به اولويت، اولويّت در مقام و ولايت است و مراد به بعض ديگر، رسول ٦ است. و قول خداى تعالى از مؤمنين و مهاجرين، بيان اقربا است. پس معنى آن چنين مى‌شود: اقرباى نبى كه مؤمنين و مهاجرين باشند اولى است بعضى از ايشان كه اقرب باشند به آن حضرت به مقام و ولايت وى) و «فضل» در بيان استدلال گفته است هر گاه واجب ساخته باشد خداى تعالى ولايت رسول ٦ را براى اقرب به آن حضرت و حكم كرده باشد به اينكه او اولى است به آن حضرت از غير وى، واجب مى‌شود كه امير المؤمنين ٧ اولى باشد به مقام رسول ٦ از جميع مردم.

(زيرا او اقرب است به رسول ٦ و پوشيده نيست كه ظاهر اين كلام و آنچه بعد از اين گويد اين است كه تفسير كرده است آيه را به آن طريق كه ذكر كرديم)

[١] سوره احزاب، آيه ٦.