دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢٤١ - غيبت امام ع

بسيارى از دشمنان امام را كه ايمان مى‌آورند وقت ظهور او و اعتراف مى‌كنند به حق نزد مشاهده او و تسليم مى‌كنند به او خلافت را. و اينكه اگر ظاهر نكند او را در اين زمان قائم مى‌شوند بر كفر خود و زياد مى‌كنند طغيان را به سبب زيادتى شبهه بر ايشان.

پس واجب مى‌شود در حكمت خداى تعالى اظهار امام به سبب عموم صلاح در آن و اگر مباح گرداند غيبت را تخصيص داده خواهد بود صلاح او واجب است بر خداى تعالى اينكه تخصيص دهد صلاح را.

و جايز نيست كه لطف كند در اكتساب بعض خلق وى منافعى را كه زياد باشد بر منافع او بر تقدير عدم آن لطف هر گاه باشد در فعل آن لطف، رفع لطف ديگر براى جماعتى در ترك قبيح رجوع از كفر به خداى تعالى و استخفاف به حقوق اولياء خود عليهم السّلام؛ زيرا اصل و مدار بر خلاص كردن بنده است از مهالك و منع ايشان از قبايح و نيست غرض زيادتى ايشان در منافع و بس. هر گاه بوده باشد قطع لطف به آن چيزى كه باعث دوام عقاب بعضى مى‌شود به سبب آن ثواب بعضى ديگر.

از براى آنكه واجب نيست بر خداى تعالى كه بكند به بنده خود چيزى را كه برسد به آن به نفعى كه منع كند او را از اضعاف آن نفع. پس همچنين واجب نيست بر او كه بكند لطف را براى بنده در نفع به آن چيزى كه منع كند غير آن بنده را از اضعاف آن نفع.

و حال آنكه اگر نكند اين لطف را به آن بنده موجب آن نمى‌شود كه فعل قبيحى كند و اگر بكند اين لطف را به او حايل مى‌شود ميان غير او و ميان نافع آن غير و منع مى‌كند او را از لطفى كه رجوع مى‌كند آن غير به سبب آن از قبيح.

و هر گاه بوده باشد امر به اين طريق كه بيان كرديم پس اين دو جواب و فرق ميان زمان غيبت و ظهور باطل مى‌كند اعتراضى را كه تو زياد كردى.