دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢٤٠ - غيبت امام ع

گفتم: پس چه فرق است ميان اصحاب او كه عارف نبودند به گريختن او نمى‌دانستند مكان او را و ميان دشمنان وى كه گريخته بود از ايشان و آيا ممتاز گردانيد رسول ٦ ايشان را از كافران به اينكه واقف سازد ايشان را بر امر خود و نپوشاند آن را از ايشان چنان كه پوشانيد از دشمنان خويش؟! و به چه انكار مى‌كنى كه فرق نباشد ميان دوستان و دشمنان او و اينكه رسول ٦ مساوى گردانيده است اين هر دو را در خوف و تقيه از ايشان و گر نه چه چيز است فرق؟! پس او ديگر حرفى نگفت و دانست كه عاجز شده است.

[غيبت امام ع‌]

و جامع اين كتاب يعنى ابو القاسم على بن الحسين موسوى كه به «سيّد مرتضى» شهرت كرده، مى‌فرمايد: من سؤال كردم از شيخ كه رد كند و واضح كند اين فصل را براى من چون به سبب گفت براى غيبت امام از دوستانش به اينكه اين لطفى است براى ايشان؛ زيرا واقع مى‌شود طاعت بر وجهى كه اشرف است از طاعت وقت مشاهده.

پس گفتم به او كه چگونه است حال دوستان وى وقت ظهور او آيا لازم نمى‌آيد بنا بر اينكه خداى تعالى منع كرده باشد ايشان را از لطف در شرف طاعات و زيادتى ثواب؟

شيخ- ايّده اللَّه- فرمود: نيست در ظهور آن حضرت منع اولياء از لطف چنان كه تو ذكر كردى؛ زيرا انكار نمى‌توان كرد كه خداى تعالى عالم باشد به حال ايشان كه اگر دائم غائب باشد امام از ايشان و جايز دارد غيبت او را در آن زمان بدل ظهور.

هر آينه فاسق مى‌شوند اين اولياء فسقى كه مستحق شوند به سبب آن عقابى را كه وفا نكند به آن اضعاف آنچه فوت مى‌شود از ايشان از ثواب.

پس ظاهر مى‌گرداند خداى تعالى او را به سبب اين وجه كه ذكر كرديم آنچه دور مى‌شود از ايشان از عذاب در وقت ظهور انفع است براى ايشان از آنچه كسب مى‌كردند آن را در غيبت از زيادتى ثواب چنان كه كه گذشت.

شيخ فرمود: و جواب ديگر نيز دارد و آن اين است كه خداى تعالى مى‌داند حال‌