دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ١٩٩ - اشعار حميرى در هجو سوار و مدح بنى هاشم - استدلال سيد حميرى به آيات رجعت

؛ يعنى من مردى‌ام از قبيله حمير و قوم و خويشان من چنانند كه احاطه كرده است قبيله حمير بزرگى ايشان را.

قسم خوردم مدح نكنم كسى را كه صاحب عطا باشد و رفعت و فخر داشته باشد.

مگر كسى را كه از بنى هاشم باشد كه ايشان غرّند، يعنى شريف و بزرگ‌اند، (چنان كه معنى غرّ در اوائل كتاب مذكور شد) ...

به درستى كه اين بنى هاشم را نزد من نعمتى است كه شكر آن حق است و اگر چه انكار كند اين را منكر.

ندا مى‌كند به رسول ٦ يعنى اى احمد نيكو كه بودى برما رحمتى منتشر.

حمزه و كسى كه مى‌پرد در بهشت و هر جا مى‌خواهد مى‌رود و آن جعفر است.

از ايشان است يعنى از بنى هاشم‌اند و كسى كه هادى ماست بعد از كورى و ضلالت به او بينا مى‌شويم.

در وقتى كه تاريك شده است دين و تنگ شده است هدى و جابر و متكبر شدند اهل زمين.

آن هادى، على بن ابى طالب است و اين كسى است كه اطاعت كرده است او را خيبر.