دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ١٠٢ - اعجاب ابو بكر در جنگ حنين

پس نازل كرد خداى تعالى سكينه خود را بر رسول و بر مؤمنين.

و چون نبود با نبى ٦ در غار مگر يك نفر جدا گردانيد خداى تعالى نبى خود را به رحمت از غير او و مخصوص گردانيد آن حضرت را به آن و شريك نكرد كسى را با او.

پس فرمود:

فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها[١] خداى تعالى «سكينه» و رحمت خود را بر رسول نازل كرد و تأييد و تقويت او كرد به لشكرى كه ايشان را نديده‌اند. (و مراد ملائكه‌اى است كه نازل شده بود تا آن حضرت آمد) پس اگر آن مرد مؤمن بود، هر آينه مثل مؤمنين در شمول رحمت براى ايشان مى‌بود و اگر نبود اينكه او حادث كرده است به سبب دلگيرى خود در غار حرامى را كه براى آن متوجه شده است نهى به سوى او از دائم داشتن آن حرام، چرا خداى تعالى او را محروم مى‌گردانيد از رحمت و سكينه كه تفضّل كرده است به آن بر غير وى از مؤمنين كه با رسول ٦ در مواضع ديگر بوده‌اند. چنان كه در قرآن آمده است و به آن محكم ذكر به تفصيل و بيان ناطق است و اينكه مذكور شد ظاهر است براى كسى كه در آن فكر كند.

شيخ- ايّده اللَّه- فرمود: اين كلام، جماعتى از ناصبيّه، يعنى اهل سنت را حيران كرده و سينه‌هاى ايشان را تنگ ساخته است.

پس شعبه شعبه و فرقه فرقه شده و در خلاصى از اين بحث اختلاف كرده‌اند.

و احدى از ايشان اعتماد نكرده است مگر به چيزى كه بر ضعف عقل و سخافت رأى و ضلال وى از راه راست دلالت مى‌كند.

پس قومى از ايشان گفته‌اند كه «سكينه» در اين آيه بر ابو بكر و رسول ٦ نازل شد و ابو بكر خائف و ترسيده بود و رسول اللَّه ايمن و مطمئن بود و به سكينه محتاج نيست مگر كسى كه خوف و ترس داشته باشد.

[١] سوره توبه، آيه ٤٠.