دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢٧٤ - عصمت صادقين

كه مراد معهود و معروف‌اند. و الف و لام الصادقين از براى عهد است يا اينكه معهود نيستند.

پس اگر معهود بودند واجب است معروف باشند و خلافى در باب ايشان نباشد. و آمده باشد روايات به اسماء ايشان و اشاره به ايشان و بس. و بوده باشند طايفه معروف پيش هر كس كه شنيده باشد خطاب را از رسول ٦. و در عدم اينها همه دليل است بر بطلان قول كسى كه دعوى كند اين آيه نازل شده است در شأن جماعتى معهودين غير از آنكه ما ذكر كرديم از ائمه اثنى عشر عليهم السّلام.

و اگر غير معهود بودند ناچار است از دلالت برايشان تا اينكه ممتاز شوند از كسى كه دعوت كند مقام مرتبه ايشان را. و اگر نه باطل مى‌شود حجت براى ايشان و ساقط مى‌شود تكليف به اتباع ايشان.

و هر گاه ثابت شد ناچار است دليل بر تعيين ايشان و حال آنكه دعوى نكرده است احدى از فرق اسلاميه دلالت بر غير آنكه ما ذكر كرديم ثابت مى‌شود كه اين آيه در شأن ايشان است و بس.

زيرا محال است كه در شأن هيچ كس از امت نباشد، با آنكه دليل قائم است بر اينكه در شأن جمعى است كه ما ذكر كرديم؛ زيرا كه امر وارد شده است در اين آيه به اتباع «صادقين» مطلقا يعنى در همه امور.

[عصمت صادقين‌]

و اين باعث عصمت ايشان است و برائت جناب ايشان از گناه و امان از خطاى ايشان زيرا اگر چنين نباشد ممكن است خطا كنند در امرى، پس جايز نخواهد بود اتباع ايشان در آن. پس چگونه صحيح باشد به اتباع ايشان.

و عصمت سبب اين مى‌شود كه نص واقع شود بر صاحب آن بى‌شكى در اين.

و هر گاه اتفاق كرده باشند مخالفان ما بر نفى عصمت و نص بر هر كس كه دعوى كند اين آيه در شأن اوست غير از جمعى كه ما ذكر كرديم. ثابت مى‌شود كه در شأن ائمه اثنى عشر است؛ زيرا نقل شده است نص ايشان و گر نه بيرون مى‌رود حق از امت محمد ٦ و اين‌