پيكار صفين (ترجمه وقعة صفين) - نصر بن مزاحم؛ مترجم پرويز اتابکي - الصفحة ٧١٢ - اختلاف بر سر داورى
تاختيد و وى را به قتل رسانديد. ما خدا را فرا ياد شما مىآريم كه به گونهاى رفتار نكرديد كه آنكو از شما دور و از حضورتان غايب بود، بتواند منصفانه نظر دهد.
اگر كشتن (عثمان) در حضور مردم و با مشورت همگان انجام مىيافت، چنان كه فرمانروايى او نيز بدان آيين صورت گرفت، بر ما روا نبود كه به خونخواهى او برخيزيم. بىگمان خوشترين توبه و نيك انجامى آن است كه آن كس كه حجّتى به سود خويش ندارد حجّتى را كه به زيان اوست بداند (و به بىحجّتى و بى اساس بودن مدّعاى خود اقرار و توبه كند)، اين اقرار است كه آن كس را از گردنكشى دورتر كند و به خيرانديشى و خيرپذيرى نزديكتر سازد. ما بدين رضايت داديم كه (حال نيز) گناهان او (يعنى عثمان) را بر سراسر قرآن از آغاز تا پايان عرضه داريد (و با احكام قرآن بسنجيد)، اگر قرآن ريختن خونش را روا شمرد ما از او و ياران و دوستداران و خونخواهانش بيزارى مىجوييم و شما را در كار خويش از نخستين روز تا پايان ماجرا (ى قتل عثمان) اجر و ثواب باشد. و اگر كتاب خداوند ريختن خون او را منع كرد و حرام شمرد، آنگاه شما به درگاه پروردگارتان توبه كنيد و خود منصفانه حق را ادا كنيد و به خاطر ريختن آن خون حرام، با قبول ديه و قصاص، داد دهيد، يا از كسى كه چنان كرده و ستمگر بوده است بيزارى جوييد. ما قومى هستيم كه قرآن مىخوانيم و چيزى از آن بر ما پوشيده نيست (و آن را به خوبى مىفهميم)، به ما بفهمانيد چه چيزى موجب شده كه شما ريختن خونهاى ما را روا شمريد؟. گفتند: آرى ما هم اكنون مردى را از ميانه خود مىفرستيم و شما نيز مردى را بفرستيد تا هر دو تمام قرآن را بخوانند و آنچه را در آن است نيك بررسى كنند، و چون حكمى در آن بر ضدّ ما يا شما يافتند بدان حكم سر سپارند. ما اينك كسى را از ميان خود مىفرستيم كه در نظر ما همچون خود ماست و با آن دو قرار مىگذاريم كه به قرآن توجّه كنند و كارشان دوستانه و مشفقانه باشد و از آنچه بر آن اتّفاق يا اختلاف داشتند پرسش مىكنيم، ما در