پيكار صفين (ترجمه وقعة صفين) - نصر بن مزاحم؛ مترجم پرويز اتابکي - الصفحة ١٦١ - اختلاف مردم در عزيمت با على
خطبه حسين بن على
سپس حسين بن على به خطبه برخاست و چنان كه سزد خدا را سپاس و ستايش كرد و آنگاه گفت: اى مردم كوفه، شما دوستدار مردم بزرگوار [و] شعار بدون دثار هستيد (شما مردمى يك رويهايد) بكوشيد آنچه را دثار شماست زنده كنيد (و همدل و همزبان شويد) و راه دشوار را بر خود هموار سازيد و آنچه را مايه پراكندگى شماست[١] به موجبات پيوستگى تبديل كنيد. هلا، به راستى كه جنگ را شرّى است شتابكار و طعمى ناگوار و جرعههايى تلخ و گزنده، پس هر كس كه براى آن بسيج ساخت و براى تهيه ساز و برگش به آماده باش پرداخت و به هنگام فرا رسيدنش از زخمهاى جان شكار آن نرنجيد و نهراسيد، جنگ را برده است. و هر كه پيش از رسيدن لحظه مناسب و بدون كوشش بصيرانه آن را پيش اندازد سزايش آن است كه قومش را زيانمند و خود را نابود كند. از خدا مسئلت داريم كه به يارى خود، شما را بر همبستگى خويش نيرو بخشد. سپس (از منبر) به زير آمد.
اختلاف مردم در عزيمت با على
بيشى از مردم براى عزيمت و جهاد به على پاسخ مثبت دادند[٢]، جز اينكه ياران عبد اللّه بن مسعود كه عبيدة السلمانى[٣] و همراهانش نيز با آنان بودند نزد
[١] متن« ما ذاع منكم» و در اصل[ ما أذاع] و در شنهج نيامده است.
[٢] در متن به وجه صحيح از روى شنهج« فاجاب عليّا الى السير» و در اصل[ فاجابه الى السير].
[٣] عبيدة بن عمرو- و گويند ابن قيس- بن عمرو السّلمانى، منسوب به سلمان بن يشكر بن ناجية بن مراد، دو سال پيش از رحلت پيامبر( ص) اسلام آورد ولى به شرف ديدار رسول اكرم( ص) نايل نيامد. او از ابن مسعود و على روايت كرده و محمد بن سيرين، و ابو اسحاق سبيعى و ابراهيم نخعى و ديگران نيز از او روايت كردهاند.
ابن نمير گفت:« هر گاه مسئلهاى بر شريح( قاضى)، در گذشته به سال ٧٢ و به قولى ٧٣ يا ٧٤، دشوار مىشد به عبيده مىنوشت.- الاصابة، ٦٤٠١ و المعارف، ١٨٨، و تقريب التهذيب و مختلف القبائل و مؤتلفها از محمد بن حبيب ص ٣٠.