پيكار صفين (ترجمه وقعة صفين) - نصر بن مزاحم؛ مترجم پرويز اتابکي - الصفحة ٧٠٥ - صورتى ديگر از سند پيماننامه داورى
مىميرانيم. پس داوران آنچه در كتاب خدا در مورد مناقشه بين ما يافتند از همان پيروى مىكنند، و اگر در كتاب خدا چيزى ناظر بر اين دعوا نيافتند به سنّت جامع عادلانه وحدت بخش متوسّل مىشوند.
- و دو داور: عبد اللّه بن قيس و عمرو بن عاص هستند.
- ما از آن دو عهد و پيمانى الاهى گرفتيم كه داورى خود را بر پايه دريافتهايى كه از كتاب خدا مىيابند بنا نهند، و اگر هيچ يك در كتاب خدا رهنمودى نيافتند، به سنّت جامع وحدت بخش توسّل جويند.
- داوران نيز از على و معاويه و هر دو سپاه- از آن رو كه آن دو گماشته بر كار مردمان شدهاند به گونهاى كه مردم به داورى آن دو خرسند گشتهاند و آن دو در عهد و پيمانى كه مىبندند مورد اعتماد مردمند- عهد گرفتند كه آن هر دو داور از حيث اموال و خاندانهاى خويش در امان باشند.
- و امّت بر آن داوريى كه آن دو، بر خويشتن بدان حكم كنند[١] آن دو را يارى و ياورى دهند.
- و آنچه در اين پيمان نامه آمده است بر مؤمنان و مسلمانان از هر دو گروه فرض و تعهّد الاهى است و ما بايد بر آن عهد استوار و پايدار مانيم و (مجرى و) يار و مددكار آن باشيم.
- اين قضيّه (و توافق) ميان مؤمنان اصل امنيّت و راسترفتارى و بر زمين گذاشتن اسلحه را ايجاب مىكند و مقرّر مىدارد، (آحاد امّت) هر جا بروند، از حاضر و غايب، به جانها و اموال و خانوادهها و زمينهاى خود مشمول اين امانند.
- و بر عبد اللّه بن قيس و عمرو بن عاص، به تعهّد و پيمان الاهى فرض است
[١] متن« يقضيان به عليهما» و در اصل[ ... عليه]( مراد اينكه امّت، ضامن اجراى داورى آنهاست.- م.)