شد، وليد به دشنامگويى به خاندان عبد المطّلب‌[١] پرداخته بود و مى‌گفت: اى ابن عباس شما قطع رحم كرديد و خويشاوندى را ناديده گرفتيد و پيشواى خود را كشتيد، رفتار خداوند را با خود چگونه ديديد؟ آنچه خواستيد به شما نداده‌اند و بدانچه آرزو داشتيد نيز دست نيافته‌ايد، ان شاء اللّه خداوند شما را هلاك مى‌كند[٢] و ما را بر شما پيروزى مى‌دهد. ابن عباس به او پيام داد: به هماوردى من بيا. ولى او خوددارى كرد، و ابن عباس آن روز سخت جنگيد. سپس نيمروز بى آنكه هيچيك از جنگاوران غالب شده باشند از يك ديگر جدا شدند. و آن روز يكشنبه بود[٣].

[پيوستن شمر (بن ابرهه) به على‌]

نصر، از عمر بن سعد كه گفت: ابو يحيى از زهرى نقل كرد:

آن روز شمر بن ابرهة بن صباح حميرى با گروهى از قاريان اهل شام بيرون آمد و به على عليه السلام پيوست، و اين امر مايه تضعيف قواى معاويه و عمرو ابن عاص شد، عمرو گفت: اى معاويه، تو مى‌خواهى مردم شام را با مردى هماورد كنى كه به محمد صلّى اللّه عليه و سلّم بسيار نزديك است و خويشاوندى استوار با او دارد و در اسلام داراى چنان سابقه و تقدّمى است كه هيچكس مقدّم بر او نيست و در غزوات به محمد صلّى اللّه عليه و آله چنان كمكهايى كرده است كه هيچيك از ديگر اصحاب نكرده‌اند، و اينك او با شمارى از اصحاب محمد صلّى الله عليه و

[١] متن« اخذ يسبّ بنى عبد المطّلب» و در شنهج‌[ فاكثر من سبّ بنى عبد المطلب در دشنامگويى به خاندان عبد المطلب زياده‌روى كرد ...].

[٢] متن« و الله ان شاء اللّه- مهلككم و ناصرنا عليكم» و در شنهج‌[ و اللّه ان شاء أمهلكم و ناصر عليكم و خداوند اگر بخواهد شما را واگذارد و ما را بر شما پيروز كند] آنچه در اصل آمده مطابق با طبرى( ٦: ٧) است.

[٣] در اصل، بعد از اين كلمه عبارتى ناقص آمده كه در شنهج نيست:[ و خرج شمر بن ابرهة بن صباح الحميرى فلحق بعلىّ فى ناس من قرّاء اهل الشام، فلما رأى ذلك معاوية و عمرو و ما خرج الى علىّ من قبائل اهل الشام و اشرافهم‌] كه ظاهرا تكرارى ناتمام از عبارت چند سطر بعد تا كلمه« شريفان» است.- م.