دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ١٢٣ - نظر شيعه و سنى در باره نزول آيه تطهير - رجس چيست؟

كسانى مخصوص است كه ما شمرديم. و حمل كردن قرآن در تأويل بر آنچه به آن حديث آمده است از حمل آن بر ظن و گمان بهتر است با آنكه خداى تعالى بر صحت آنچه ما گفتيم به مضمون اين آيه دلالت كرده است.

إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ‌ خداى تعالى اراده كرده است از شما «رجس» را زايل كند (و «رجس» چيز قذر را گويند).

و زايل كردن رجس نمى‌شود مگر به عصمت از گناهان، از براى آنكه گناه بدترين رجس‌هاست.

(پس ثابت شد خداى تعالى اراده زايل كردن گناهان را از ايشان دارد و معلوم است كه) مراد به اراده زايل كردن اين است كه زايل شده است از ايشان گناهان بالفعل و هرگز گناهى نكرده‌اند.

نه اينكه اراده كرده است اراده‌اى كه به معنى خواهش است يعنى مى‌خواهد زايل كند و اگر چه زايل نشده باشد.

(چنان كه در امر مى‌گويند كه امر، اراده فعل است يعنى خواهش و طلب آن، مثل «اضرب» كه گوينده وى خواهش دارد كه مخاطب بزند و طلب آن كرده).

خصوصا بنا بر مذهب من در اتّصاف خداى تعالى به اراده و اينكه فرق مى‌كنم ميان خبر از اراده در اين آيه و خبر از اراده در قول وى: يُرِيدُ اللَّهُ لِيُبَيِّنَ لَكُمْ‌[١] و آيه: يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ[٢]؛ يعنى خداى تعالى به شما نيكوئى اراده دارد و به شما بدى اراده ندارد.

(پس اراده در اين آيه به معنى خواهش است و در آن آيه به معنى اين است كه بالفعل واقع شده است).

زيرا اگر هر دو به يك معنى باشد براى مخصوص ساختن اين آيه به اهل بيت‌

[١] سوره نساء، آيه ٢٦.

[٢] سوره بقره، آيه ١٨٥.