دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٩١ - فصل ١٨ اشعار على حمانى در تجليل از امامت

فصل ١٨ [اشعار على حمانى در تجليل از امامت‌]

و مثل اين اشعار است ابيات على بن محمد علوى حمّانى‌[١] رحمه اللَّه و ابيات اين است:

، يعنى بودند بين نبى و وصى عليهما السّلام مثل آفتاب روز در بروج چنان كه حركت داده است آن را در آنجا احكام و نيكوئى امور، همچنين مثل سير آن انتقال كردند ايشان از صلب طاهر معروف به بطن مطهّر و پاكيزه كه آباء وى همه بزرگان بودند.

جدا شدند ايشان از هم نزد عبد اللَّه، زيرا كه او پدر رسول ٦ و برادر وى ابو طالب پدر امير المؤمنين ٧، و باز مقترن شدند با هم بعد از نبوّت در جميع فضائل، و به درستى كه اين نهايت توفيق و تسديد است.

افشانده است خداى دانه طيّب ميان ايشان پس منتشر شده است از آن نورى كه هميشه باقى است اثر آن در زمين (و اين كنايه است از فاطمه عليهما السّلام)

(باز در تعريف آن نور مى‌گويد:) نورى كه متفرّع شده است نزد بعثت‌

[١]. ابو الحسين على بن محمد حمّانى كوفى معروف به« أفوه». امام هادى ٧ او را بزرگترين شاعر معرفى كرده و مسعودى در مروج الذّهب او را مفتى و شاعر و مدرّس و زبان گوياى مردم كوفه دانسته است كه در آن زمان احدى از آل على ٧ در كوفه بر او برترى نداشته است. حمّانى عمرى طولانى داشت و در سال ٣٠١ هجرى قمرى چشم از جهان فرو بست.« الغدير» ٣/ ٥٧- ٦٩