دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٠٥ - بررسى آيات رجعت

شده است به اين روايات از آل محمد عليهم السّلام از آن جمله، آن است كه روايت كرده‌اند از ايشان در تفسير قول خداى تعالى:

يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً قُلِ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ‌[١]؛ يعنى روزى كه ظاهر مى‌شود بعضى از آيات و علامات كه خدا قرار داده است نفع نمى‌دهد به كسى ايمانى كه در آن وقت بياورد اگر پيشتر ايمان نياورده باشد يا كسب نكرده در ايمانش چيزى.

فرموده‌اند مراد به اين علامت، قائم ٧ است. پس هر گاه ظاهر شود آن حضرت، قبول كرده نمى‌شود توبه مخالف و اين باطل مى‌كند آنچه را به سائل اعتماد بر آن كرده بود. پس اگر كسى بحث كند بر اين جواب به چه انكار مى‌كنيد قول كسى را كه بگويد بنا بر اين لازم مى‌آيد كه خداى تعالى تحريص كند بندگان را به عصيان و مباح گرداند براى ايشان هرج و مرج و طغيان.

زيرا هر گاه ايشان قادر باشند بر كفر و بر انواع ضلالت و نااميد باشند از قبول توبه نمى‌خواند ايشان را داعى به باز ايستادن از آنچه در طبايع ايشان است از فتنه و فساد و ممنوع نمى‌شوند از فعل قبيحى كه مى‌رسند به سبب آن به نفع عاجل.

و كسى كه وصف كند خداى تعالى به تحريض كردن خلق بر معاصى و مباح گردانيدن گناهان براى ايشان عظيم افترائى بسته است بر خداى تعالى.

جواب مى‌گوئيم حال چنان نيست كه شما گمان كرده‌ايد؛ زيرا در آن وقت نيست داعى كه بخواند ايشان را به معاصى به هيچ وجهى از وجوه و سببى از اسباب.

از براى اينكه ايشان به سبب عذابى كه كشيده‌اند تا وقت رجعت براى مخالفت ائمه عليهم السّلام و علمى كه دارند به اينكه بعد از اين عذاب خواهند كشيد براى گناهان سابق مى‌دانند كه اگر ديگر قصد فعل قبيحى كنند زياد مى‌شود عقاب‌

[١] سوره انعام، آيه ١٥٨.