دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٠٤ - بررسى آيات رجعت

(نقل كرده‌اند ابو لهب سنگى برداشت كه به رسول ٦ بزند پس اين سوره نازل شد)؛ يعنى هلاك با دستهاى ابو لهب و هلاك شد خودش و نفع نكرد به او در رد اين عذاب مال او و هر چه كسب كرده بود. و داخل مى‌شود در آتشى شعله دار يعنى آتش جهنم.

پس حكم كرده است خداى تعالى براو به آتش و ايمن بوده است از اينكه توبه كند و برگردد به چيزى كه باعث ثواب شود. و هر گاه بوده باشد امر به اين طريق، باطل مى‌شود به اين جواب آنچه ايشان توهّم كرده‌اند.

و جواب ديگر اين است كه خداى تعالى هر گاه رد كند كافران را در رجعت تا اينكه انتقام بكشد از ايشان قبول نمى‌كند توبه ايشان را و خواهند بود مثل فرعون وقتى كه غرق مى‌شد:

قالَ آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائِيلَ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ‌[١]؛ يعنى گفت ايمان آوردم به اينكه نيست خدائى غير از خدائى كه ايمان آوردند به او بنى اسرائيل و من حالا از جمله مسلمانانم. پس خداى تعالى فرموده است:

آلْآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَ كُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ‌[٢]؛ يعنى حالا ايمان مى‌آورى كه از روى اضطرار است و توبه قبول نمى‌شود و حال آنكه عصيان كرده‌اى قبل از اين و از اهل فساد بودى در ايامى كه اختيار داشتى.

پس رد كرده است خداى تعالى ايمان او را و نفع نكرده است به او در آن حال پشيمانى و باز ايستادن از كفر. و مثل اهل آخرت كه قبول نمى‌كند خداى تعالى توبه ايشان را و نفع نمى‌كند به ايشان پشيمانى؛ زيرا در آن وقت مضطر مى‌شوند به توبه و ديگر آنكه مصلحت منع مى‌كند از اينكه توبه هميشه قبول شود و واجب مى‌سازد اختصاص قبول آن را به بعضى اوقات.

و وجه اين ظاهر است و اين جواب صحيح است بنا بر مذهب اهل امامت و وارد

[١] سوره يونس، آيه ٩٠.

[٢] سوره يونس، آيه ٩١.