دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٣٠٢ - بررسى آيات رجعت

خواهد بود. و اين دليل نيست تا ضعيف باشد بلكه بعد از ثبوت رجعت اين نكته است متفرّع بر آن.) پس خبر ده مرا چه چيز ايمن مى‌سازد شما را از اينكه توبه كند يزيد و شمر و ابن ملجم و برگرداند از كفر و ضلالت و رجوع كنند در آن حال به طاعت امام پس واجب شود بر شما دوستى ايشان و جزم به ثواب براى ايشان و اين نقض مذاهب شيعه است؟

شيخ مذكور جواب گفت كه ما قائل شديم به رجعت از روى اخبار و اعلام ائمه عليهم السّلام به آن و نيست فكر و نظر را در آن مجال و من نمى‌گويم جواب از اين سؤال؛ زيرا حديثى نرسيده است به من در اين باب و جايز نيست مرتكب جواب شوم از جهت غير حديث. پس تشنيع كردند به سائل و جماعت معتزله براو به اينكه اعتراف به عجز كرد.

شيخ مى‌فرمايد: پس من مى‌گويم به درستى كه اين سؤال دو جواب دارد يكى اينكه عقل منع نمى‌كند از وقوع ايمان از جمعى كه سائل ذكر كرد؛ زيرا خواهند بود در آن وقت قادر بر آن و متمكن از آن. ليكن احاديثى كه وارد شده است از ائمه هدى عليهم السّلام به حكم جزم برايشان به خلود در آتش و تديّن به لعن ايشان و برائت از ايشان تا آخر الزمان منع مى‌كند از شك در حال ايشان و واجب مى‌سازد حكم قطع به سوء اختيار ايشان.

پس جارى شدند در اين باب مجراى فرعون و هامان و قارون. و هر كس كه حكم كرده باشد خداى تعالى براو به خلود در آتش و دلالت كند آن بر اينكه ايشان اختيار ايمان نمى‌كنند هرگز. از آن جمعى كه خداى تعالى فرموده است در باب ايشان:

وَ لَوْ أَنَّنا نَزَّلْنا إِلَيْهِمُ الْمَلائِكَةَ وَ كَلَّمَهُمُ الْمَوْتى‌ وَ حَشَرْنا عَلَيْهِمْ كُلَّ شَيْ‌ءٍ قُبُلًا ما كانُوا لِيُؤْمِنُوا إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ‌[١]

[١] سوره انعام، آيه ١١١.