دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢٣٩ - آيا امام زمان ع از دوستان خوف دارد؟ - علت تقيه امام ع از دوستان و دشمنان

دشمنش مى‌شود.

يا مثل آن است كه در قبيح و حال آنكه اين توهّم باطل است. و هر گاه بگويم كه تقيه مى‌كند از من و از مخالف من زايل مى‌شود اين توهّم.

گفت: پس از چه وجه خوف دارد از تو و از چه وجه خوف مى‌كند از دشمنش، تفصيل بده براى من اين دو امر را تا اينكه عارف شوم به آن؟

گفتم: تقيه او از دشمنش به سبب اين است كه خوف دارد مبادا ظلم كند به او و قصد اضرار او كند و سعى كند در ريختن خون او. و تقيه او از من به سبب اين است كه خوف دارد مبادا منتشر سازم از روى سهو يا اينكه تجمّل و تشرّف كنم به سبب معرفت او به مشاهده و به فضيلت خود مغرور شوم، يا اينكه تقيه مى‌كند از من به سبب اينكه مبادا بگويم اين را به كسى كه از دوستان من باشد در ظاهر نه در باطن پس مترتب شود به اين ضررى براو پس ظاهر شد فرق ميان اين دو امر.

گفت: به چه چيز انكار مى‌كنى كه اين باعث مساوات شود ميان تو و دشمن وى زيرا اعتماد ندارد بر تو چنان كه اعتماد ندارد بر دشمن خود؟

گفتم: بيان كردم فرق را و واضح كردم آن را؛ پس اين سؤال تو مذكور شد جوابش و تكرار آن فايده ندارد، يا اينكه اين سؤال را قلب مى‌كنم بر تو و مى‌گويم آيا حق نيست كه رسول ٦ گريخت از دشمنان خود و پنهان شد از ايشان در غار به سبب خوفى كه داشت از ايشان بر نفس خويش؟

گفت: بلى حق است.

گفتم: آيا عمر بن خطّاب مى‌دانست گريختن آن حضرت را و موضع و مكان او را چنان كه ابو بكر مى‌دانست چون با آن حضرت رفيق بود؟

گفت: نمى‌دانم.

گفتم: قبول كرديم كه عمر بن خطّاب مى‌دانست آن را، آيا مى‌دانستند آن را جميع اصحاب او و هر كس كه به او ايمان آورده بود؟

گفت: نه.