پيكار صفين (ترجمه وقعة صفين) - نصر بن مزاحم؛ مترجم پرويز اتابکي - الصفحة ٦٩٦ - پيمان نامه داورى
راوى گويد:
شاميان به اعزام داوران رضايت دادند، و چون مردم شام به داورى عمرو بن عاص و مردم عراق به داورى ابو موسى رضا گشتند به نگارش قرارنامه آتش بس پرداختند و رضايت دادند كه هر چه دو داور به حكم قرآن داورى كنند، بپذيرند.
[پيمان نامه داورى]
نصر، از عمرو بن شمر، از جابر، از زيد بن حسن. (بدين گونه كه) عمرو گفت: جابر گفت: زيد بن حسن كه پيمان داورى را نقل مىكرد، چيزى افزون بر آنچه محمد بن على شعبى نقل كرده است- در مورد كثرت شاهدان سند، با زياده و نقصانى در پارهاى كلمات- از روى نسخهاى (از پيماننامه) كه نزد وى بود، بر من املاء كرد و گفت:
پيمان نامه داورى اين (پيمانى) است كه علىّ بن ابى طالب و معاوية بن ابى سفيان و پيروان آن دو خواستهاند و در آن هر دو طرف به پذيرفتن داورى كتاب خدا و سنّت پيامبر او صلّى اللّه عليه رضايت دادهاند. على آن را بر عراقيان و شيعيان خويش، خواه حاضر و خواه غايب، نافذ و معتبر دانسته [و معاويه بر ياران خود، از حاضر و غايب واجبش شمرده] است.
- ما به داورى قرآن، در آنچه حكم كند، تن سپردهايم و بر عهده گرفتيم هر فرمان كه قرآن دهد بپذيريم چه هيچ چيزى جز اين ما را گرد هم نياورده است (و به اختلافات ما پايان نمىدهد).
- ما كتاب خدا را از آغاز تا پايانش داور اختلافات خود قرار داديم، آنچه را زنده داشته است زنده مىداريم و آنچه را ميرانده (و نابود كرده) مىميرانيم (و نابود مىكنيم[١]).
- بر اين اساس هر دو طرف درخواست كردند و به توافق رضايت دادند:
[١] متن« نحيى ما احيا و نميت ما أمات» و در شنهج( ١: ١٩١)[ نحيى ما احيا القرآن و نميت ما أماته].