دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٥١٧ - تشويق و حمايت ابو طالب از على ع - اشعار ابو طالب دلالت بر ايمانش دارد

مبارك پيغمبر ٦.

و روايت وارد شده به اينكه آن نماز، اوّل نماز جماعتى بود كه گزارده شده در اسلام. بعد از آن ابو طالب انشاد كرد و گفت:

؛ يعنى به درستى كه على بن ابى طالب ٧ و جعفر محلّ اعتماد من‌اند در وقت فرود آمدن بلاهاى روزگار و غمها. قسم به خدا كه فرو نمى‌گذارم پيغمبر را ٦.

و نيست آنكه فرو گزارد پيغمبر را ٦ از فرزندان من آنكه صاحب كمال باشد.

فرو مگذاريد اى على و اى جعفر و يارى كنيد پسر عمّ خود را كه برادر من است آن عم از جانب پدر و مادر در ميان برادران.

پس ابو طالب اعتراف كرده به پيغمبرى پيغمبر ٦ اعتراف صريح در آن قول كه گفته:

«و اللَّه لا اخذل النّبىّ» و مشخص است كه اصلا فرقى نيست ميان اينكه ابو طالب وصف پيغمبر ٦ به پيغمبرى در نظم و شعر كرده باشد و ميان اينكه او اقرار كند در نثر و گواهى دهد به پيغمبرى پيغمبر ٦ در كلامى كه نظم نباشد. و اين هر دو، حقيقت ايمانند چنان كه مخفى نيست. و از آنچه دلالت مى‌كند باز بر ايمان او به پيغمبر ٦ قول اوست در قصيده لاميّه:

؛ يعنى آيا نمى‌دانيد اى گروه مردمان كه فرزند ما نسبت داده شده به دروغ‌

[١]« ديوان ابى طالب» ص ٦٧.

[٢]« ديوان ابى طالب» ص ٢٦،« الكافى كلينى» ١/ ٤٤٩.