دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٦٠٥ - فصل ١١٢ مناظره يك مرد شيعى با رمانى معتزلى در باره فدك - مناظره شيخ مفيد با رمانى معتزلى

صحت او عقل و گواهى مى‌دهد به صواب آن قرآن مجيد. پس تصديق امير المؤمنين ٧ ابو بكر را در آن روايت از جهت عقل و قرآن بوده باشد نه از اين جهت كه ابو بكر راوى آن است از پيغمبر ٦ و نه از اين جهت كه ابو بكر ظاهر العدالة است؛ زيرا آنچه روايت كرده ابو بكر آن است كه گفته است شنيدم از رسول اللَّه كه مى‌فرمود:

«ما من عبد يذنب ذنبا فيندم عليه و يخرج الى صحراء فلاة فيصلّى ركعتين ثمّ يعترف به و يستغفر اللَّه عزّ و جلّ منه الّا غفر اللَّه له»

[١]؛ يعنى نيست بنده‌اى كه گناهى كند پس پشيمان شود بر آن گناه و بيرون رود به صحرا پس بگزارد دو ركعت نماز پس اعتراف كند به آن گناه و استغفار كند خداى عز و جلّ را مگر اينكه بيامرزد اللَّه تعالى او را.

و به درستى كه اين خبر چيزى است قرآن مجيد نيز ناطق است به آن. گفته است اللَّه تعالى:

وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ‌[٢] و همچنين فرموده:

(إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ‌)[٣] و همچنين عقل دلالت مى‌كند بر قبول توبه. و هر گاه حال بر اين منوال باشد باطل مى‌شود آن چيزى كه تو دست زده‌اى به آن چيز و حال آنكه مخصوص ابو بكر بوده در روايت حديث مخصوصى. زيرا چنين واقع نشده كه مكرّر ابو بكر روايت حديث كرده باشد و امير المؤمنين ٧ تصديق او نموده باشد. و وجه بطلان آن چيزى است كه گذشت خبر دادن امير المؤمنين ٧ از راستى ابو بكر در آن‌

[١].« مسند احمد حنبل» ١/ ١٨ حديث شماره ٥٧

[٢]. سوره شورى، آيه ٢٥

[٣]. سوره بقره، آيه ٢٢٢