دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٥٥٦ - فصل ٩٨ بررسى عقائد فرقه ناووسيه

فصل ٩٨ [بررسى عقائد فرقه ناووسيه‌]

گفته است شيخ- ادام اللَّه عزّه- كه پس بعد از اين لغزشى كه طايفه اماميه را واقع شده و از جمله از طريق مستقيم حق بيرون رفتند و به امامت محمد بن حنفيه گرويدند ديگر ايشان را خروجى از طريق حق روى نداد، بلكه بر ترتيب حق به امامت ائمه عليهم السّلام قائل بودند.

تا آنكه اختلاف واقع شد ميانه ايشان بعد از وفات ابو عبد اللَّه جعفر بن محمد عليهما السّلام پس فرقه‌اى از اماميه گفتند كه جعفر صادق ٧ فوت نشده و فوت نمى‌شود تا آنكه ظاهر شود و پر كند زمين را از عدل و قسط همچنان كه پر شده است از ظلم و جور. از براى آنكه آن حضرت ٧ را مهدى قائم دانستند و دست زدند در اثبات مذهب خود به حديثى كه روايت كرد آن را مردى كه عنبسة بن مصعب مى‌ناميدند او را از ابو عبد اللَّه ٧ كه آن حضرت فرمود:

«ان جاءكم من يخبركم عنّى بأنّه غسلنى و دفننى فلا تصدّقوه»

؛ يعنى اگر بيايد به سوى شما كسى كه خبر دهد از من به اينكه او مرا غسل داده و كفن كرده و دفن نموده پس تصديق قول او مكنيد.

و اين فرقه را «ناووسيه» مى‌نامند؛ زيرا سركرده ايشان در اين مذهب مردى بوده از اهل بصره كه او را عبد اللَّه بن ناووس مى‌گفتند.

و فرقه ديگر از ايشان گفتند كه ابو عبد اللَّه ٧ وفات كرد و نص فرمود بر امامت پسر خود اسماعيل بن جعفر واو را امام مى‌دانند بعد از جعفر صادق ٧ و مى گويند اسماعيل قائم منتظر است و نمرده است بلكه ملتبس شده امر او بر مردم به واسطه مصلحتى كه پدر او ديده بود و گفته‌اند فرقه‌اى از ايشان اينكه اسماعيل رحمه اللَّه وفات نمود به حسب حقيقت در زمان پدر خود ليكن قبل از وفات نص كرد بر پسر خود و او را امام مى‌دانند بعد از اسماعيل.