و همچنين به اتفاقى كه حاصل است بر وصيت امير المؤمنين ٧ به سوى امامت امام حسن و وصيت امام حسن به سوى امامت امام حسين ٧ و به قيام امام حسن ٧ به امامت بعد از پدر خود و دعوت نمودن او مردم را به بيعت خود بنا بر اين وصيت و به قيام امام حسين ٧ بعد از برادر خود و بيعت نمودن مردم او را نه محمد بن حنفيه را تا آنكه مقتول شد او ٧ بى‌آنكه رجوع كرده باشد از اين قول.

با آنكه رسول ٦ در شأن ايشان عليهما السّلام گفته است قولى را كه دلالت مى‌كند بر عصمت ايشان و عدم ادعاى ايشان باطل را و آن قول اين است:

«ابناى هذان سيّدا شباب اهل الجنّة»

[١]؛ يعنى اين دو پسر من، مهتران و بزرگان و جوانان اهل بهشت‌اند. پس چگونه تواند بود كه معصوم نباشند يا آنكه ادعاى باطل كنند. اما دست آويز نمودن طايفه كيسانيه قول پيغمبر ٦ را كه فرموده است:

«لن تنقضى الايّام و اللّيالي حتّى يبعث اللَّه رجلا من اهل بيتى ...»

[٢] منقضى نمى‌شود ايام و ليالى تا آنكه برانگيزاند اللَّه تعالى مردى را از اهل بيت من. تا آخر حديث چنان كه مذكور شد.

پس به درستى كه در برابر اين طايفه «زيديّه» ادعا مى‌كنند به همين حديث كه قائم آل محمد ٦ محمد بن عبد اللَّه بن حسن بن حسن ٧ است.[٣] و حال آنكه اين طايفه اولى‌اند به اين استدلال از طايفه «كيسانيه»؛ زيرا پدر «محمد بن عبد اللَّه»، اسم معروف و مشهور او عبد اللَّه است و امير المؤمنين ٧ على نام دارد.

و دليلى كه طايفه كيسانيه ذكر نموده‌اند كه امير المؤمنين عبد اللَّه نام داشت زيرا خود فرمود: «انا عبد اللَّه». به درستى كه از درجه اعتبار ساقط است؛ زيرا اين قول بيش از اين لازم نمى‌آيد كه اضافه كرده باشد آن حضرت خود را به سوى اللَّه تعالى به‌

[١]. الصّواعق المحرقة» ص ١٩١ حديث ١١.

[٢].« مسند احمد حنبل» ١/ ٦٢٢ حديث شماره ٣٥٦١

[٣]. محمد بن عبد اللَّه بن حسن بن حسن ٧ معروف به« نفس الزكيّه» كه در سال ١٠٠ هجرى قمرى به دنيا آمد و در خلافت منصور عبّاسى ادّعاى مهدويت نمود و امام صادق ٧ او را از ادّعا بازداشت ولى او همچنان به اين ادّعاى خود ادامه داد تا اينكه به وضع فجيعى در سن ٤٥ سالگى كشته شد.« المجدى» ص ٣٧- ٣٨،« تتمة المنتهى» ص ١٨٩