دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٥١٤ - اعتماد پيامبر ص به على ع با اينكه كودك بود

و عصمت و حكمت و حسن تدبير بوده باشد.

و از اينجا صدق قول طايفه شيعه در شأن ايمان امير المؤمنين ٧ لازم مى‌آمده و اگر رسول ٦ اعتماد نداشت بر امير المؤمنين ٧ در آنچه مذكور شد و ايمن نبود از او از افشاى سرّ رسول پس اظهار سرّ به امير المؤمنين ٧ بر اين تقدير تقصير و خلاف احتياط و نقض حكمت و تدبير باشد حاشا كه رسول ٦ چنين بوده باشد.

بلكه آن حضرت مبرّاست از هر صفت نقصى و به تحقيق بلند گردانيده خداى تعالى رتبه او ٦ را و حكم كرده به كذب قول كسى كه چنين امر ناشايسته را نسبت دهد به رسول ٦.[١]

شيخ- ايّده اللَّه- مى‌فرمايد: هر گاه حال بر اين منوال بوده باشد كه ما بيان كرديم.

پس معلوم شد كه طايفه ناصبه از اينكه طعن زده‌اند بر ايمان امير المؤمنين ٧ عيب كرده‌اند رسول ٦ را و مذمت افعال رسول ٦ نموده‌اند و وصف كرده‌اند رسول ٦ را به فعل عبث و تقصير و كردن كارهاى بى‌موقع و خوار و حقير شمرده‌اند تدبير رسول ٦ را و به تحقيق آن طايفه را از كفرى كه هست مقصودى از طعن ايمان امير المؤمنين ٧ نبوده مگر اينكه مذكور شد.

[١] سوره نجم، آيه ٣- ٤.