دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢٨١ - آيات نازله در شأن على ع - علت جمع آمدن«صادقين»

وَ الصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ حِينَ الْبَأْسِ‌[١]؛ يعنى و صابرين در فقر و كوفت و جهاد. و يافت نمى‌شود احدى كه صبر كرده باشد با رسول ٦ نزد شدايد غير از آن حضرت. زيرا او به اتفاق دوست و دشمن پشت مگردانيد از جنگ هرگز و نگريخته از هيچ كس از امثال خود در شجاعت و نترسيده در جنگ از هيچ كس و از دشمن. پس چون كامل كرده است آن حضرت جميع اين صفات را.

فرمود خداى تعالى:

أُولئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا ...[٢] آن كس كه مأموريد شما به اتباع او از جمله «صادقين» آن كسى است كه جمع شده باشد در او جميع اين صفات و او امير المؤمنين ٧ است. و به درستى كه تعبير كرده است خداى تعالى از آن حضرت به «صيغه جمع» براى تعظيم و تشريف وى؛ زيرا عرب اطلاق مى‌كند لفظ جمع را بر واحد هر گاه اراده كند كه دلالت كند اين بر نباهت و شرافت و علوّ قدر و شرف رتبه آن شخص و اگر چه گاه استعمال مى‌كند اين را در جايى كه اراده تعظيم ندارد هر گاه خطاب متوجه يك شخص باشد ليكن حكم شامل غير او نيز باشد.

پس اگر بگوئيم كه مراد به لفظ جمع امير المؤمنين ٧ است صحيح خواهد بود؛ زيرا او اگر چه مخصوص است به ذكر ليكن حكم جارى است در ائمه عليهم السّلام بعد از وى چنان كه ذكر كرديم و اين ظاهر است.

و الحمد للَّه تعالى و نسأله توفيقا به نصل به الى الرشاد برحمته.

[١] سوره بقره، آيه ١٧٧.

[٢] سوره بقره، آيه ١٧٧.