دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢٨٠ - آيات نازله در شأن على ع - علت جمع آمدن«صادقين»

؛ يعنى نماز كرده است و زكات داده.

و اين نيز اشاره به آن حضرت است به دليل قول وى:

إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ‌[١]؛ يعنى به درستى كه ولى شما خداست و رسول وى و جمعى كه ايمان آوردند و نماز مى‌كنند و زكات مى‌دهند و حال آنكه در ركوع‌اند.

و اتفاق كرده‌اند اهل نقل بر اينكه آن حضرت بود كه زكات داد در حال ركوع در نماز.[٢] (و آن چنان است كه آن حضرت در نماز بود و چون به ركوع رفت سائلى آمد و سؤال كرد آن حضرت دست مباركش را حركت داد و انگشترى كه داشت انداخت و آن سائل برداشت پس اين آيه نازل شد.

پس اين وصف مطابق است با وصفى كه در آيه سابق بود و مشارك است در معنى پس مراد به آن نيز آن حضرت است. بعد از آن خداى تعالى فرموده است:

وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذا عاهَدُوا[٣]؛ يعنى و جمعى كه وفا مى‌كنند به عهد خود.

نيست احدى از صحابه مگر اينكه شكسته عهدش را در ظاهر، يا اينكه در باب وى اين مذكور شد خواه راست و خواه دروغ غير از امير المؤمنين ٧، از براى آنكه ممكن نيست مر احدى را گمان كند كه آن حضرت شكست آنچه را عهد كرده با رسول ٦ از نصرت و مواسات و مهربانى؛ پس مخصوص شد اين وصف نيز به آن حضرت.

بعد از آن فرموده است:

[١] سوره مائده، آيه ٥٥.

[٢]« تفسير طبرى» جزء ٦/ ٣٨٩،« تفسير كشّاف» ١/ ٦٤٩،« تفسير سمرقندى» ١/ ٤٢٤،« تفسير نيشابورى» ٢/ ٦٠٥.

[٣] سوره بقره، آيه ١٧٧.