دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢٧٦ - سبقت على ع در ايمان و عبادت

معروف است بنا بر قول مفسرين اهل سنت و ظاهر است كلام شيخ چنان كه مذكور خواهد شد اين است كه مراد به اين صدقه كه امير المؤمنين ٧ به سائل داد در حال ركوع و مراد به تصدّق اول تصدّقات سنتى است يا اعم از آن و از واجبى) و نيكو جمعى است كه وفا كنند به عهدى كه بكنند و صبر كنند در فقر و بى‌چيزى و در كوفت و مرض و در وقت جهاد ايشان يعنى جماعتى كه ذكر كرديم جماعتى‌اند كه صادق‌اند در ايمان و اهل تقوى‌اند.

پس جمع كرده است خداى تعالى جميع اين صفات را بعد از آن شهادت داده است براى كسى كه اينها كامل باشد در او به صدق و تقوى.

پس مفهوم مجموع اين دو آيه يعنى آيه‌اى كه در اول فصل مذكور شد و اين آيه اين است كه تابع شويد «صادقين» را به سبب اجتماع اين صفات كه شمرديم در ايشان مستحق شدند كه اطلاق شود اسم صادقين برايشان.

[مصداق «صادقين» على ع است‌]

و چون اين را دانستى، مى‌گوئيم: ما نيافتيم احدى را از اصحاب رسول ٦ كه جمع شده باشد در او اين صفات مگر امير المؤمنين ٧.

پس واجب شد كه مراد خداى تعالى به آيه، او باشد و امر كرده باشد مردم را به اتباع آن حضرت و بودن با وى در چيزى كه اقتضاء آن كند دين؛ زيرا ذكر شده است در اين آيه ايمان به خداى عز و جل و روز قيامت و ملائكه و كتاب و پيغمبران.

[سبقت على ع در ايمان و عبادت‌]

و امير المؤمنين ٧ اوّل مردم بود در ايمان به خدا و به آنچه مذكور شد، چنان كه وارد شده است اخبار متواتره به اينكه آن حضرت اول كسى بود كه اجابت رسول ٦ كرد از مردان.

و نبى ٦ به فاطمه عليها السّلام فرموده است:

«زوّجتك اقدمهم سلما و اكثرهم علما»

[١]؛ يعنى كه من دادم تو را زن كسى كه اسلام وى پيشتر است از اسلام همه و بيشتر است از علم همه.

[١]« مسند احمد حنبل» ٥/ ٦٦٢، حديث ١٩٧٩٦.