دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢٠٤ - اشعار حميرى در هجو سوار و مدح بنى هاشم - استدلال سيد حميرى به آيات رجعت

«و اللَّه ما أبعد أن يمسخ اللَّه كثيرا من هذه الأمّة قردة و خنازير»؛ يعنى و اللَّه! من دور نمى‌دانم كه مسخ كند خداى تعالى بسيارى از اين امت را به صورت ميمون و خوك.

پس رجعتى كه من اعتقاد دارم به آن، چيزى است كه ناطق است به آن قرآن و آمده است به آن و به درستى كه من اعتقاد دارم كه خداى تعالى رد مى‌كند «سوّار» را به دنيا به صورت سگ يا ميمون يا خوك يا مور. از براى آنكه او و اللَّه متجبّر و متكبّر و كافر است.

راوى گويد: پس منصور خنديد و سيّد اين اشعار را خواند:

؛ يعنى من به زانو درآوردم سوّار را كه كنيه او «ابو شمله» است نزد امام حاكم عادل (يعنى منصور)

پس گفت قولى كه باطل بود همه آن نزد همه مردم خواه پا برهنه و خواه كفش پوشيده.

دفع نكرد هيچ عيبى را كه من گفتم در اهل و قوم او بلكه فرو رفت در باطل.

و ظاهر شد بر منصور راستى من چنان كه ظاهر شد كذب احمق جاهل (يعنى سوّار).

دشمن است اين سوار با صاحب عرش (يعنى خداى تعالى) و با كسى كه برگزيده است او را از ميان پيغمبران نيّرى كه جدا مى‌كند حق را از باطل (يعنى قرآن و او محمد است ٦).