دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختارة للمفید - خوانساري، آقا جمال - الصفحة ٢٠٠ - اشعار حميرى در هجو سوار و مدح بنى هاشم - استدلال سيد حميرى به آيات رجعت

اطاعت كرد و ليكن اطاعت نكرد از روى قهر تا وقتى كه لرزيد عرش بزرگ آن (و گويا اشاره به در آن قلعه است كه آن حضرت كند).

ياد كن روز سلع را در وقتى كه آمد عمرو بن عبد ودّ در حالى كه تجاوز كرده بود از حد و از غلاف كشيده بود شمشير را و تجبّر و تكبّر داشت.

تكبر داشت به شمشير چنان كه تكبر دارد شتر نر بزرگ و ضخيم در ميان گله شتران.

در وقتى كه زد آن حضرت شمشير را بر سر عمرو شمشير سفيد بود و قاطع و تندى آن قاطع و برنده بود.

پس افتاد عمرو مثل شاخ درخت و رگهاى او مى‌ريخت از آنها شير سرخ يعنى خون.

و آنچه جارى شده است ميان سيّد و سوّار آن چيزى است كه نقل كرده است حرث بن عبد اللَّه ربعى و گفته است كه نشسته بودم در مجلس منصور و او در «جسر اكبر» بود و سوّار پيش او بود و سيّد مى‌خواند اين اشعار را:

؛ يعنى به درستى كه خداى تعالى كه هيچ چيز مثل او نيست داده است به شما ملك براى دنيا و دين.

داده است خدا به شما ملكى كه زوال ندارد حتى اينكه مى‌رانند به جانب شما پادشاه چين را.