پيكار صفين (ترجمه وقعة صفين) - نصر بن مزاحم؛ مترجم پرويز اتابکي - الصفحة ٧١٥ - اختلاف بر سر داورى
اينان منافقانند، از آن رو كه به ناشايست امر مىكنند و از نيكى نهى مىنمايند و بر اين اساس مىجنگند و به دنبال آنچه موجب خشم خداست مىروند و خرسندى او را خوش ندارند و اعمالشان خوار و تباه است. بدين گونه نيكيهايشان نابود مىشود و از اين رو اگر كردارهاى نيكى نيز داشته باشند، بر اثر دشمنى (با مسلمانان) آن نيكيها سوديشان ندهد. پس امير مؤمنان رعايت انصاف در اختلاف موجود را با تعيين داوران پذيرفت تا به موجب كتاب خدا داورى شود و حقدار و بىحق به امر قرآن [و آنچه[١]] مورد رضا و قبول است گردن نهند و اگر به مسئلهاى برخوردند كه حكم صريح آن را در قرآن نيافتند به سنّت جامع عادلانه مورد قبول همگان تكيه كنند. و هيچ يك از دو طرف نمىتوانند كتاب خدا و سنّت را ترك كنند چه خداوند عزّ و جلّ در توصيف دشمن خويش و كسى كه از كتاب او، در عين اقرار به صحّت نزول و قبول پيمان آن سر تافته است، فرمايد:
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ يُدْعَوْنَ إِلى كِتابِ اللَّهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ.
آيا ننگريد بدانان كه بهرهاى از كتاب يافتهاند كه چون دعوت شوند تا كتاب خدا بر آنها حكم كند، گروهى از آنان از حكم حق روى گردانند[٢]؟
خداى تعالى آنان را بدين سبب نكوهش نموده و گفته است:
أَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَمِ ارْتابُوا أَمْ يَخافُونَ أَنْ يَحِيفَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ رَسُولُهُ بَلْ أُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ؟
آيا در دلهاشان مرض (جهل و نفاق) است، يا شك و ريبى هنوز دارند، يا مىترسند كه خدا و رسول او (در مقام قضاوت) بر آنها جور و ستمى كنند؟ بلكه آنها خود مردمى ظالم و متعدّيند[٣].
[١] در اصل نيامده و اضافه به تصحيح قياسى است.
[٢] آل عمران، ٢٣
[٣] النور، ٥٠