معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٩١ - نكته اول

فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى‌ هؤُلاءِ شَهِيداً؛[١]

پس چگونه است حالشان آنگاه كه از هر امتى گواهى آوريم و تو را به آنان گواه آوريم.

اين شهادت شامل انسان‌هاى عادى حتى مؤمنان نمى‌شود؛[٢] بر فرض هم بشود، شهادت آنان در قيامت تنها در مورد بخشى از اعمال بعضى افراد است، نه تمام اعمال همه انسان‌ها كه براى ائمه از آيات شهادت استفاده مى‌شود. روايات نيز مراد از امة وسط در آيه‌ وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً[٣] را تنها ائمه اهل بيت عليهم‌السلام معرفى كرده است.

حضرت امام‌ باقر (ع) در تفسير آيه شريفه فرموده‌اند:

ما امّت وسط و شاهدان خدا به مردم هستيم.[٤]

٥. التفات در آيه شريفه دلالت دارد كه قرآن كريم تنها براى حضرت پيامبر اكرم (ص) (و به تبع آن حضرت براى معصومان عليهم السلام) تِبْياناً لِكُلِّ شَيْ‌ءٍ است؛ زيرا طبق قواعد عربى مى‌بايست «الكتاب» در آيه شريفه بدون فاصله، بعد از فعل «نزلنا» مى‌آمد؛ چون مفعول‌به است و مقدم بر ظرف و جار و مجرور مى‌باشد؛ حال آنكه جار و مجرور يعنى «عليك» بر آن مقدم شده كه حاكى از نكته‌اى است. نكته‌اش اين است كه قرآن كريم تنها براى تو بيانگر همه چيز است.

در روايات نيز آمده است:

انَّما يَعْرِفُ القُرآنَ مَنْ خُوطِبَ بِهِ؛[٥]

حقيقت قرآن را كسى كه به آن خطاب است، مى‌فهمد.

[١] . نساء، آيه ٤١.

[٢] . توبه، آيه ١٠٥.

[٣] . مراد آيه شريفه« فسيرى الله عملكم و رسوله و المؤمنون» بقره، آيه ١٤٣. تنها ديدن اعمال منافقان توسط مؤمنان است نه شهادت.

[٤] . حسين بن روح الصفار القمى، منبع قبلى، ج ١١، ص ٦٣ و نيز جمعه العروسى الحويزى، تفسير نور الثقلين، ج ١، صص ١٣٥- ١٣٣.

[٥] . محمد باقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٤٦، ص ٣٤٩.