معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٣٨ - ديدگاههاى دانشمندان

بيضاوى‌ پس از نقل اين افسانه مى‌گويد:

وهو مردود عند المحققين.[١]

ابن عطيه‌ از بزرگانى از دانشمندان و متكلمان مى‌نويسد:

هَذَا لَا يَجُوزُ عَلَي النَّبِيَّ وَ هُوَ الْمَعْصُوم فِي التَّبْلِيغ.[٢]

ابن كثير پس از نقل‌هاى مختلف، همه آن‌ها را ضعيف يا مرسل مى‌داند و مى‌نويسد:

كلّها مرسلات و منقطعات.[٣]

ابن حجر كه خود يكى از ناقلان اين افسانه است، مى‌نويسد:

وجميع الطرق الي هذه القصه- سوي طريق ابن جبير- اما ضعيف (يكون الراوي غير موثوق به اومر مياً بالوضع و الكذب) او منقطع (اي كانت حلقة الوصل بين الراوي الاول و الراوي الاخير مفقودة).[٤]

طريق‌ ابن جبير كه از تابعان مى‌باشد- اگرچه خود ابن جبير موثق است- اما طريقى كه نقل شده است يا ضعيف يا مرسل است.[٥]

جلال‌الدين سيوطى‌ نيز طريق اين افسانه را ضعيف و غير قابل استناد مى‌داند.[٦]

فخر رازى‌ از احمد بن حسين بيهقى‌ از علماى شافعى كه معروف به دقت و نقد حديث است، نقل مى‌كند: اين حديث ثابت نيست و راويان آن قابل خدشه و بر آن‌ها طعن زده شده است.[٧]

علامه‌ طباطبايى‌ مى‌نويسد:

دلايل قطعى كه عصمت پيامبر (ص) را ثابت مى‌كند، متن اين حديث را (با فرض صحبت) تكذيب مى‌كند و واجب است كه جنبه قداست پيامبر (ص) را منزه از اين رذائل و ضعف‌هايى بدانيم كه كرامت انبيا را

[١] . انوار التنزيل، ج ٣، ص ١٥٠.

[٢] . المحرر الوجيز، ص ١٣١٨( تك جلدى، ذيل آيه ٥٢ حج).

[٣] . تفسير القرآن العظيم، ج ٣، ص ٢٣٤ و ٢٣٣.

[٤] . ابن حجر، فتح البارى، ج ٨، ص ٣٣٣.

[٥] . محمدهادى معرفت، التمهيد فى علوم القرآن، ج ١، ص ٨٨.

[٦] . جلال‌الدين سيوطى، الاتقان فى علوم القرآن، ج ٢، ص ١٨٩.

[٧] . همان.